از ما نپرسید: کجائید؟
ما هستیم، اما در کنار مردم
در خیابان انقلاب و بر بام خانه ها
در روزهای اخیر، و در واقع از دوشنبه گذشته
تاکنون، بارها از ما سئوال شده که چرا "راه توده" در این شرایط حساس "به
روز" نمی شود. ما، پاسخ به این سئوال و توضیح لازم در باره تاخیر در انتشار
راه توده را به فرصتی مناسب موکول کرده بودیم. اما با چند پیامی که روز
گذشته دریافت داشتیم و با مطالعه اعلامیه هائی که واماندگان از تحولات داخل
کشور، اکنون و در تحلیل جنبش دهها میلیونی مردم ایران پشت سر هم صادر کرده
و نقش منفعل خود را نه در تمام سالهای گذشته، بلکه در همین انتخابات فراموش
کرده اند، ناچار شدیم این توضیحات را بدهیم.
از ما پرسیده اند "شما کجائید"؟
پاسخ ما صریح و روشن است:
همانجا که مردم هستند!
ما مفسر رویدادها، پس از وقوع آنها نیستیم، بلکه با حوادث روز اما در
خدمت تحولات فردا زندگی سیاسی می کنیم. و این یعنی مشی توده ای!
تحولات امروز و امکان بروز این جنبش را باید دیروز که عده ای میخ بر تابوت
انقلاب 57 می کوبیدند می دیدیدم، که راه توده دید. مراجعه کنید به دهها
سرمقاله راه توده از آخرین ماه های دولت محمد خاتمی تا امروز، تا صحت این
ادعای ما را خود بخوانید. آن روز که ما بانگ برداشتیم:
- روبروی خاتمی نایستید، هرچه فریاد دارید و نامه دارید خطاب به رهبر
بنویسید که 70 در صد اختیارات حکومتی در دست اوست،
- آن روز که بانگ برداشتیم: بعد از خاتمی دولتی سپاهی در ایران تشکیل خواهد
شد و دلائل آن را نیز بیان داشتیم،
- آن زمان که در فاصله دو مرحله انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری، با شهامت
و بدون فرصت طلبی اعلام داشتیم ما در مرحله نخست به معین رای دادیم اما در
این مرحله میان احمدی نژاد و هاشمی رفسنجانی همگان را دعوت به حمایت از
هاشمی می کنیم،
- آن روز که احمدی نژاد از صندوق ها بیرون آمد و دولت نظامی تشکیل شد، بانگ
برداشتیم، که به هوش باشید. آن دوره که باید درباره حکومت نظامی ها سخن می
گفتیم پشت سر ماند. زمان را از دست دادید، امروز باید بدانیم که این دولت
چرا برسرکار آورده شده و هدف از تشکیل دولت نظامی چیست؟ نه این که چرا این
فرمانده و یا آن فرمانده در کابینه است.
و سرانجام، در تمام 4 سال گذشته به شهادت تمام سرمقاله های این دوران،
پیوسته تاکید کردیم که دولت احمدی نژاد مجری یک سیاست نظامی- اتمی است و
برای تصرف بازار اقتصادی و تسلیحاتی خاورمیانه و خلیج فارس بر سر کار آمده
است. این دولت سخنگوی فرماندهان فربه شده اقتصادی است که اگر تا دیروز شریک
سرمایه داری سنتی تجاری بودند، امروز شریک برتر و تفنگ بدست آن سرمایه داری
شده اند. این دولت و مدافعان سیاست نظامی – اتمی حاکم، تا پای اقدامات
کودتائی از موقعیت خود و این سیاست دفاع خواهند کرد. به همین دلیل و با
توجه به خارج شدن خواست های اصلاحی از دایره دانشجوئی و جنبه طبقاتی عمیق
تر گرفتن به خود، جنس اصلاحات این دوره با اصلاحات سال 1376 متفاوت است.
ما تمام این سخنان را دیروز گفتیم، با این یقین که به امروز می رسیم. یعنی
به روز حضور میلیونی مردم در خیابان های سراسر ایران. گفتیم که باید از هر
فرصتی استفاده کرد و مشوق انفعال نشد. مردم خود باید تجربه کنند و از تجربه
خود بیاموزند. بنابراین فقط نیم گام از آنها جلوتر می توان حرکت کرد، نه
بیشتر. در همین انتخابات نیز با قاطعیت اعلام داشتیم که باید به میرحسین
موسوی رای داد و دلائل آن را نیز اعلام داشتیم. از بهمن ماه گذشته، بر
ضرورت حضور میرحسین موسوی تاکید کردیم. گفتیم باید از وی حمایت کرد و در
آخرین سرمقاله پیش از انتخابات نوشتیم که حتی اگر دو دلیل برای این حمایت
کافی باشد، آن دو دلیل آنست که وی در برابر نظرات علی خامنه ای و قدرت طلبی
او در دهه اول جمهوری اسلامی ایستاد و امروز بدرستی بر ضرورت تولید صنعتی و
کشاورزی داخلی و جلوگیری از واردات تاکید می کند و این کارپایه طبقاتی
ضرورت حمایت از وی است. یعنی مخالفت با سرمایه داری تجاری و غارتگر حاکم.
همان سرمایه داری که تفنگ بدست و تسبیح بدست پشت سر احمدی نژاد قرار گرفت.
ما در آینده، بیش از این فرصت تنگ و کوتاه، در باره گذشته سخن خواهیم گفت،
چرا که امروز فرصت پرداخت به گذشته نیست. امروز فرصت یاری رسانی به جنبشی
است که در خیابان هاست. همان جنبش و مردمی که به آن می گفتند "تا ولایت
فقیه هست، کاری نمی توان کرد" و عملا خانه نشینی را تبلیغ و تشویق می
کردند. درحالیکه برای ما این شعار برعکس بود. یعنی، ابتدا جنبش و بعد
سرانجام ولایت فقیه، نه ابتدا سرانجام ولایت فقیه و بعد جنبش! درک این امر
اگر در این 18 سال دشوار بود، تصور می کنیم، حداقل امروز و با دیدن آنچه که
شاهد آن هستیم آسان باشد.
از راه توده با اعتراض پرسیده اند: کجائید؟ چرا منتشر نمی شوید؟
می گوئیم:
ما هستیم، اما در کنار مردم. چگونه؟
بموجب تصمیم شورای سردبیری تمام کادر فنی و نوشتاری راه توده، به همراه
تمام امکانات ارتباطی آن، چه در داخل و چه در خارج از کشور، تا لحظه ای که
ضرورت داشته باشد، به یاری دوستان منتشر کننده روزنت "پیک نت" شتافته اند.
به این دلیل ساده، که امروز روز کار است، نه روز صدور اطلاعیه. باید اخبار
را بدست آورد و منتشر کرد. هر تفسیری در کوتاه ترین کلمات باید در متن
اخبار قرار گیرد تا بتوان آن را بسرعت به مردم رساند. تمام تجربه انقلاب
بهمن 57 برای یاری رسانی و انتقال به نسلی که امروز درخیابان هاست باید به
کار گرفته شود. به همین منظور کارپایهای برای قرار داشتن در لحظه به لحظه
جنبش موجود در داخل کشور تهیه شده که مشترکا، دوشادوش دوستان منتشر کننده
"پیک نت" پی گرفته می شود.
بنابرهمین تلاش شبانه روزی، که خواب را از چشم ما ربوده، ما هستیم! در
آنجا. درکنار مردم ایران. در کنار آنها که فریاد نمی زنند "حکومت لائیک می
خواهیم" بلکه فریاد میزنند "الله و اکبر" و "یا حسین- میرحسین". ما هستیم،
اما روی بام خانه ها و در خیابان انقلاب. شرح این تلاش و این روزها را
خواهیم نوشت، اما نه امروز، بلکه فردا. چرا که امروز حتی از خواب و خوراک
خود باید زد، تا از صحنه اصلی مبارزه غافل نماند.
از همینجا دست خویش را به سوی همه توده ایها و طرفداران مشی توده ای دراز
کرده و بانگ بر می داریم: همگی به هویت تاریخی – توده ای خویش باز گردیم.
دیدید و می بینیم که "نبرد که بر که" در جمهوری اسلامی پایان نیافته بود و
پایان نیافته است. دفتر انقلاب 57 نیز بسته نشده بود و بسته نشده است. پای
خود را لای این دو لنگه در نیمه بسته بگذاریم. توده ایها صاحب این خانه
بوده اند و هستند.
راه توده 227 18.06.2009