ترجمه ـ عسکر داوودی

همزمان با انتشار گزارش شبکه جهانی مقابله با بحران گرسنگی، گزارش دیگر در باره ریشه کنی فقر مطلق در چین توسط هفته نامه حزب کمونیست آلمان (عصرما) منتشر شده است. فشرده هر دو مطلب را در زیر می خوانید.

تعداد افراد گرسنه در سراسر جهان به سطح بسیار بالایی رسیده است. سال 1404، 266 میلیون تن در 47 کشور در معرض خطر ناامنی شدید غذایی بودند، این خبری است که طبق گزارش شبکه جهانی مقابله با بحران های گرسنگی (GNAFC) منتشر شده است. اکثر افراد آسیب دیده در ده کشور از جمله افغانستان، سودان و یمن و همچنین در نوار غزه زندگی می کنند. در مجموع، ناامنی شدید غذایی در ده سال گذشته دو برابر شده است. گزارش تأکید می کند که سال گذشته، برای اولین بار در تاریخ گزارش، دو قحطی اعلام شد – در نوار غزه و بخش هایی از سودان.

با توجه به یافته های گزارش، سازمان امدادی «اقدام علیه گرسنگی» کاهش بودجه اقدامات بشردوستانه را مورد انتقاد قرار داد و خواستار «همبستگی بین المللی بیشتر، تعهدات مالی قابل اعتماد و اقدام سیاسی قاطع» شد.

مبارزه با فقر مطلق

اطلاعات این مطلب که از مجموعه مطالب ارائه شده از جمع 5 کتاب منتشر شده توسط محقق و نویسنده آلمانی «اووه بهرنس» تامین شده است. او مدت 30 سال است که در چین زندگی می کند.

در پایان سال0140، پس از هشت سال تلاش فشرده، چین به هدف ریشه کن کردن فقر مطلق دست یافت. – وظیفه ای کلیدی برای عصر جدید ساخت سوسیالیسم با ویژگی های چینی. بدین ترتیب برای 99/98 میلیون چینی در 128,000 روستا و 832 شهرستان که به عنوان فقیر شناخته می شدند و زیر خط فقر مطلق زندگی می کردند، فقر به تاریخ سپرده شد.

تمام ساکنان، حتی در فقیرترین مناطق، اکنون درآمد سالانه حداقل 12.588 یوان داشتند که معادل حدود4.6 . دلار در روز بود.

 باید توجه داشت که سقف تعیین شده توسط سازمان ملل 2.15. دلار به ازای هر فرد در روز است. بدین ترتیب از سال 2020 برای این افراد علاوه بر حداقل درآمد، مسکن کافی، سیستم بهداشتی سه سطحی در روستا، شهرداری و منطقه و نه سال آموزش رایگان حضور در مدرسه در این ارزیابی لحاظ شده است. پوشش با آب آشامیدنی 83 درصد و با اتصال اینترنت فیبر نوری 98 درصد بود.

در ماه مه 2021، حزب کمونیست چین اعلام کرد که هدف غلبه بر فقر مطلق در سراسر چین تا پایان سال 2020 محقق شده است. و این در شرایطی بود که سازمان ملل برای چین، سال 2030 را برای رسیدن به این موفقیت پیش بینی کرده بود. بنابراین جمهوری خلق چین ده سال جلوتر از این ضرب الاجل به اهداف تعیین شده رسید – با وجود شیوع ویروس کرونا. مبارزه هدفمند با فقر در چین توسط نهادهایی انجام شد که متعهد به اجرای استراتژی سیاسی بودند. اجرای این برنامه بسیار پیچیده بود و نیازمند سازماندهی و رهبری دقیق بود. چین با تکیه بر قدرت سیاسی و سازمانی حزب کمونیست چین، شبکه ای برای ریشه کنی فقر ایجاد کرد – با دولت مرکزی که به عنوان هماهنگ کننده عمل می کرد و دولت های استانی، شهری و شهرستانی مسئول اجرای آن بودند. در مناطق فقیر، واحدهای هماهنگی ضد فقر در همه سطوح دولت فعال شدند. در مناطقی که کار به ویژه دشوار بود، مبارزه با فقر به عنوان اولویت اصلی تعهدات اجتماعی و اقتصادی اعلام شد. در سال 2005، دولت جمهوری خلق مرکز بین المللی کاهش فقر چین (IPRCC) را تأسیس کرد و از سطح ایالتی، دولت یک سیستم گزارش دهی مرکزی راه اندازی کرد که از طریق دولت های استانی و ادارات منطقه ای به روستاهای منفرد گسترش یافت. مرحله اول برنامه ارزیابی میزان و علل فقر فردی بود. 800٬000 مدرس – کادرهای تمام وقت حزبی، مهندسان، دانشمندان، پزشکان، جامعه شناسان – به 128,000٬ روستا سفر کردند تا شرایط عینی را ثبت و تحلیل کنند. آن ها حداقل بیست روز در جوامع روستایی زندگی کردند تا وضعیت خانواده های نیازمند رابسنجند. به طور متوسط، هر تحلیل گر در پنج خانوار کار می کرد. او مجبور بود با هر خانواده برنامه ای برای بهبود واقع بینانه تنظیم کند. تا سال 2015، تیم های کاری محلی در همه روستاهای فقیر وجود داشت و هر خانوار فقیر فرد تماس مخصوص به خود را داشت. تا پایان سال 2020، مجموعا255,000 , تیم محلی و بیش از سه میلیون نماینده در روستاها در حال حرکت بودند. علاوه بر این، نزدیک به دو میلیون کارمند در اداره های شهری برای این منظور کار می کردند. تلاش پرسنل بسیار زیاد بود. از سال 2015، اندازه گیری متنوع تری از فقر در پلتفرم های اینترنتی ویژه انجام شده است. با 84 شاخص، مکان ها «اندازه گیری» شدند و امتیاز داده شد. اگر خانواری کمتر از 60 امتیاز دریافت می کرد، به عنوان «کاملا فقیر» طبقه بندی می شد. بین 60 تا 80 واحد در معرض خطر فقر قرار داشتند. خانوارهایی که نمره بالای 80 داشتند «بدون فقر» اعلام شدند. اگر خانواری به عنوان «بسیار فقیر» طبقه بندی می شد، برایش یک مشاور ویژه بمنظور راهنمائی های مختلف منصوب می شد. البته، کنترل کادرهایی که به عنوان مربی به کار گرفته می شدند نیز وجود داشت. بازدیدهایی توسط کمیته های تحقیق برگزار شد که حضور آن ها را اثبات کرد. و از طریق GPS ردیابی شد که این افراد نیز در روستاهایی که به آن ها اختصاص داده شده بود، در زمان توافق شده حضور داشتند. از آنجا که این کار دشوار و چندان جذاب نبود، اعضای حزب برای این وظیفه ترجیح داده می شدند. از آن ها انتظار می رفت که به طور موقت خارج از محل سکونت خود کار و زندگی کنند و از خانواده هایشان جدا باشند. مراقبان نه تنها هفته ها و ماه ها، بلکه سال ها را در مکان هایی که به آنها اختصاص داده شده بود، گذراندند.

منابع:

https://www.unsere-zeit.de/mit-buerokratie-zum-erfolg-4807820/

https://www.unsere-zeit.de/266-millionen-menschen-hungern-4814007/#more-4814007

تلگرام راه توده:
https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده