ترجمه: جعفر پویا

جابجایی شرکت‌های اروپایی به یک پدیده سیستماتیک تبدیل شده است. ایالات متحده تضمین کرد که همه شرایط برای وقوع این امر فراهم است، از جمله ایجاد بحران انرژی در «قاره کهن»، ایجاد جدایی کامل از روسیه و به عنوان «پاداش»، اعمال تعرفه بر متحدان خود .

تقریباً یک سال پیش، مارک روته هنگام بحث در مورد خاورمیانه، ترامپ را «بابا» خطاب کرد. چه دبیر کل ناتو عمدی در این کار داشته باشد و چه نه، این اظهارنظر هم برای خاورمیانه و هم برای اروپا بسیار نمادین بود.

 این دو منطقه از جهان، در پیکربندی فعلی خود، مخلوق ایالات متحده هستند. در طول جنگ سرد، واشنگتن با دقت آنها را پرورش داد و به میز مذاکره و مهمتر از همه، به اطاعت عادت داد.

 قاره کهن خود را اسیر دلار و «ارتش» آمریکا یافت و حتی شگفت‌آورتر اینکه، به نظر می‌رسد فراموش کرده است که چگونه مستقل فکر کند.

این روی دیگر سکه‌ی استعاره‌ی روته است: «بچه‌های بابا» از بچه‌بازی رنج می‌برند. آن‌ها قادر به تحلیل و پیش‌بینی نیستند. «بابا» اگر به شما اسلحه و پول بدهد خوب است و اگر ندهد بد است، اما بهتر است کارها را به روش «بابا» انجام دهید.

علاوه بر این، وقتی دارید برای همسایه‌هایتان شکلک درمی‌آورید، خیلی راحت می‌توانید پشت سر او پنهان شوید.

حتی لازم نیست با کسی رابطه برقرار کنید؛ نکته‌ی مهم این است که این رابطه را با «بابا» حفظ کنید.

ایالات متحده در حال نابودی خود است. بارزترین نمونه، تولید صنعتی است که پاشنه آشیل واقعی آمریکا محسوب می‌شود.

 سرنوشت کمربند صنعتی، آن منطقه تولیدی آمریکایی که اکنون با نام کمربند «زنگار» شناخته می‌شود را به یاد بیاورید.

دیترویت، پایتخت سابق صنعت خودروسازی جهان، نماد آن است. پس از یک افزایش ناگهانی به لطف انقلاب صنعتی و تبدیل شدن به چهارمین یا پنجمین شهر پرجمعیت ایالات متحده، به سرعت جمعیت خود را از دست داد و از دهه 1970 رو به کاهش بوده است.

تحت تأثیر جهانی شدن، نی‌نواز واقعی دوران مدرن، کارخانه‌ها ایالات متحده را به مقصد آسیا ترک کردند، جایی که تولید ساده‌تر و ارزان‌تر است. اما چه اتفاقی می‌افتد؟ اخیراً، کمربند «زنگار»، که از بحران خود بهبود می‌یابد، شروع به بهبود کرده است. در حال حاضر، بهبود ناهموار است و ما هنوز از سطح سال‌های گذشته فاصله زیادی داریم، اما تولید به تدریج در حال افزایش است، تا حدودی به لطف تلاش‌های واشنگتن برای ایجاد شرایط غیرقابل سکونت برای شرکت‌های اروپایی در قاره قدیم .

اروپایی‌ها که تحریم‌های بی‌پایان را پذیرفته‌اند، تلویحاً تخریب نورد استریم را تأیید کرده‌اند و به گاز طبیعی مایع آمریکایی معتاد شده‌اند، با مشکلات انرژی مواجه هستند که امسال با وقایع تنگه هرمز تشدید شده است.

با قطع ارتباط با روسیه، آنها نه تنها یک تأمین‌کننده، بلکه یک مشتری را نیز از دست دادند.

 سهم ایالات متحده به عنوان بازار اصلی صادرات اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۴ یک سوم افزایش یافته و تخمین زده می‌شود که تا ۲۲ درصد باشد.

 در همین حال، موانع تجاری ترامپ (که اتحادیه اروپا عملاً هیچ پاسخی به آنها نداده است) شرکت‌ها را در برابر عمل انجام‌شده قرار می‌دهد: انتقال تولید به ایالات متحده آسان‌تر و ارزان‌تر است.

تولیدکنندگان اروپایی در حال تعطیلی کارخانه‌های خود در کشورهای خود و افزایش سرمایه‌گذاری در ایالات متحده هستند.

صنعت خودروسازی آلمان بارزترین نمونه است، اما صنایع داروسازی بریتانیا و صنایع شیمیایی فرانسه نیز در این فهرست قرار دارند.

شرکت «هارت ایرواسپیس»، یک استارتاپ سوئدی که در حال توسعه هواپیماهای برقی است، سوئد را به طور کامل به مقصد ایالات متحده ترک کرده است و سایر توسعه‌دهندگان فناوری‌های جدید نیز از این روند پیروی کرده‌اند.

می‌توان گفت که اروپا نه تنها گذشته‌ای خوش‌ساخت، بلکه آینده‌ای را نیز از دست می‌دهد و آن را به "پدر" خود واگذار می‌کند.

در سپتامبر ۲۰۲۵، در مواجهه با مهاجرت استارتاپ‌ها به آمریکا، اندیشکده اروپایی «چشم‌اندازهای استراتژیک» اعلام کرد: «شکاف نوآوری، توانایی اتحادیه اروپا را برای پیشگام بودن در فناوری‌هایی که اقتصاد جهانی را شکل می‌دهند، محدود می‌کند.

«در مواقع بحران و عدم قطعیت، دلار بخرید و به آمریکا فرار کنید» - این فرمول ساده در سطح غریزی در آگاهی جامعه تجاری اروپا ریشه دوانده است.

 و باید به آنها اعتبار داد که آمریکایی‌ها استاد ایجاد بحران و عدم قطعیت هستند.

در حالی که اروپا در حال حاضر به اصطلاح «گوشت» آمریکا را تغذیه می‌کند، پادشاهی‌های خاورمیانه که در چارچوب الگوی پترودلار زندگی می‌کنند، «خون» - پول - را به آن می‌خورانند.

 جای تعجب نیست که ترامپ آشکارا تلاش‌ها برای ایجاد یک ارز جهانی جایگزین را تهدیدی اعلام کرده است که با شدیدترین واکنش ممکن مواجه خواهد شد.

 پترودلارهای دریافتی توسط شیوخ به طور سنتی در بخش‌های متنوعی از اقتصاد ایالات متحده سرمایه‌گذاری مجدد می‌شوند.

حفظ بی‌ثباتی در خاورمیانه تاکنون سفارش‌هایی را برای تولیدکنندگان اسلحه فراهم کرده است.

 خواهیم دید که در ادامه چه اتفاقی می‌افتد، حالا که محصولات نظامی-صنعتی آمریکایی در طول جنگ با ایران عملکرد ضعیفی داشته‌اند.

با این حال، این جنگ که ظاهراً در همه جبهه‌ها محکوم به شکست است، بار دیگر باعث رشد امریکا شده است. دشمن دیرینه آن، اوپک، در آستانه فروپاشی است. یکی دیگر از مزایای قابل توجه: این منطقه به طور قابل توجهی جذابیت کمتری برای غول‌های فناوری پیدا کرده است.

 تگزاس و جورجیا اکنون برای شرکتهای «گوگل، انویدیا و مایکروسافت »که قبلاً بحرین و امارات متحده عربی را ترجیح می‌دادند، بسیار جذاب‌تر به نظر می‌رسند.

این درگیری به عنوان منبع «خون» جدید برای اقتصاد آمریکا، برای اروپا نیز صادق است 

در حالی که اروپا هنوز در تلاش است تا از ۲٪ از تولید ناخالص داخلی بدنام خود که ترامپ با گسترش مجتمع نظامی-صنعتی خود و درخواست «خرید اروپایی» (هرچند که هنوز باید از آمریکا بخرد، زیرا خرید خودش به سادگی کافی نیست) به متحدان ناتو خود ضربه می‌زند، استفاده کند، برنامه «کمک نظامی به اوکراین» آمریکا طبق یک طرح مشخص ساختار یافته است: اروپا باید هزینه تولید سلاح‌های آمریکا را بپردازد.

https://www.stoletie.ru/zarubejie/trapeza_kronosa_503.htm

تلگرام راه توده

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده