سرمقاله 985

شلیک آقای ظریف

به سمت روسیه کمانه کرد

و به سینه غربگرایان نشست!

همزمان با سفر علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی به مسکو و دیدار با ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه و در آستانه اعلام قاطعانه پایان قطعنامه تحریم ها علیه ایران توسط دبیر روسی شورای امنیت سازمان ملل متحد، کارزار هماهنگ و جنجال روسیه ستیزی که جواد ظریف و رسانه های غربگرای ایران به راه انداخته بودند، با بی اعتنایی کامل روسیه و چین و مردم ایران، با شکستی سنگین پایان یافت، هر چند به اعتبار جهانی کشور ما در حد خود لطمه زد.

گردانندگان این کارزار شاید گمان می کردند که این جنجال بر روی طرف روسی اثر گذاشته و مثلا از ملاقات با لاریجانی خودداری یا اعلام پایان تحریم ها را با شرط و شروطی همراه کنند. در حالیکه نه تنها چنین اتفاقی نیفتاد بلکه همان روز بانک های روسی اعلام کردند که برای طرف های ایرانی ال سی برای خرید و مبادله کالاها باز می کنند.

شکست این کارزار در درجه اول به موقعیت جواد ظریف در نزد متحدان خارجی ایران از جمله روسیه و چین باز می گردد که ظریف را نماینده طیف غربگرا، و ضد شرق و مخالف جهان چند قطبی در حکومت و وزارت خارجه ایران در نظر می گیرند و نه کل حاکمیت. ظریف کسی است که هشدارهای لاوروف درباره خطرهای اسنپ بک را نپذیرفت و در دوران وزارت خارجه او ایران یک سال کامل در چین سفیر نداشت. کشوری که ۴۰ درصد تولید صنعتی جهان را برعهده دارد و خود آمریکا و اروپا سالانه چند صد میلیارد دلار از آن کالا وارد می کنند.

در ایران هم پس از وعده های ظریف درباره برجام و سخنان ضد و نقیض و نفی اسنپ بک و به ویژه نفی اطلاع از مکانیسم ماشه و ماجرای مضحک فرانچسکو، ظریف در افکار عمومی بشدت لطمه دید. در عین حال بخش مهمی از مردم ناراضی از حکومت نیز که در سالهای اخیر زیر فشار سنگین تبلیغات روسیه ستیزی بودند، پس از جنگ ۱۲ روزه معتقد شده اند که روسیه و چین نه حامی این یا آن حکومت، بلکه پشتیبان ایران هستند، البته در چارچوب منافع ملی خودشان. خواه و ناخواه، سرنوشت ایران و روسیه و چین به هم پیوند خورده و بنابراین صرف نظر از اینکه چه کسی در ایران حاکم است، آنها خواهان ایرانی هستند که مستقل باشد و دست نشانده غرب نباشد. ... ادامه

------------------------------------------------------------------------

ترامپ چرا بگرام رامیخواهد؟

اسدالله کشتمند- بخش دوم