سرمقاله 979

پیوستن به جبهه شرق

یگانه راه نجات ایران است

اجلاس سازمان شانگهای در چین، سفر رئیس جمهور پزشکیان و دیدار با روسای جمهور چین و روسیه و دیدارهای دیگری که میان رهبران جهان در این اجلاس انجام شد مهمترین حادثه این هفته ایران و جهان بود. هم سازمان شانگهای و هم بریکس و پروژه کمربند – جاده چین یا راه ابریشم در کنار سازمان اوراسیا و پیمان امنیت جمعی روسیه و دیگر کشورهای آسیای مرکزی و اروپای شرقی در حال پایه ریزی یک نظم نوین جهانی در برابر نظم پوسیده و ضدبشری غربی هستند.

مناسبات در این سازمانها براساس حقوق برابر، احترام بحق حاکمیت ملی هر کشور، کوشش برای توسعه متقابل و پایدار، کنار گذاشتن جنگ و ابزارهای فشار اقتصادی از مناسبات بین‌المللی، تلاش برای جایگزین کردن روابط تجاری و اقتصادی به جای تخریب و ویرانگری پایه ریزی شده است. یعنی همه آن چیزهایی که نظم غربی به رهبری ایالات متحده و اروپا در مرحله انحطاطی سرمایه داری علیه آن است و با چنگ و دندان می خواهد از مناسبات استعماری و نواستعماری گذشته دفاع کند که اکنون جنبه های خطرناک و بمراتب ویرانگرتری از گذشته به خود گرفته است. جهان دیگر نه به دو اردوگاه شرق و غرب رقیب، بلکه به دو اردوگاه تمدن و بربریت تقسیم شده است. بربریتی که در غزه و خاورمیانه، تلاش برای کشاندن جنگ به روسیه و مرزهای آن، به تایوان، به شبه جزیره کره، به ونزوئلا و برزیل و بولیوی و نیکاراگوئه و مکزیک و آمریکای لاتین، و در ویرانی لیبی و سوریه و سومالی و عراق و افغانستان و حمله نظامی به ایران شاهد آن هستیم.

البته هستند هنوز کسانی در ایران که از "روابط متوازن" با تمدن و بربریت دفاع می کنند. و این غیر از کسانی است که رسما بربریت غربی را بدلیل آنکه حساب های بانکی و فک و فامیلشان در آنجا زندگی می کنند به تمدن شرقی نه در مفهوم جغرافیایی بلکه در مفهوم وسیع آن، ترجیح می دهند و با روسیه و چین ستیزی در توهم به تبدیل شدن به کارگزاران آمریکا در ایران هستند.

به همین دلیل به حضور ایران در شانگهای و بریکس و اوراسیا و پیمان امنیت جمعی فقط همچون یک گزینه یا یک تدبیر برای مقابله با حمله نظامی یا خنثی کردن تحریم اقتصادی نباید نگاه کرد، این تنها امید و یگانه بخت باقی مانده برای بقاست، نه فقط بقای ما و کشوری بنام ایران، بلکه بقای منطقه و جهان. آمریکا و اتحادیه اروپا در بحرانی که در آن دست و پا می زنند با سرعتی وحشتناک به سمت نجات خود به بهای نابودی مردم، طبیعت و جهان حرکت می کنند و این "خود"، شامل مردم این کشورها نمی شود. مردم آمریکا و اروپا هم زیربار همان فشارها و خودسری ها و برنامه های مخربی قرار دارند که مردم دیگر کشورها. فراموش نکنیم که بیشترین میزان کشته همه گیری کُوید در آمریکا ثبت شد و آمریکا امروز تنها کشوریست در جهان که نرخ مرگ و میر نوزادان در آن در حال افزایش است. این واقعیت، خطر را دو چندان می کند زیرا آنها به مردم خودشان هم فکر نمی کنند که گمان کنیم بخاطر نجات آنان هم که شده از کشاندن جهان به بربریت عقب نشینی کنند. ... ادامه