سرمقاله 982

پرونده مذاکره را باید بست

و فصل نوین را آغاز کرد!

سه دهه مذاکرات مستقیم، غیرمستقیم، نیمه مستقیم، شبه مستقیم با غرب سرانجام با حمله به ایران، دفن برجام و اجرایی شدن مکانیسم ماشه خاتمه یافت. اینکه از این مذاکرات چه تجربه ای بدست آمد، گفتگوها و نتایج آن مفید بود یا نبود، تا چه اندازه توانست جلوی آسیب بیشتر به کشور را بگیرد یا برعکس زمینه آسیب بیشتر را فراهم کرد، در کدام شرایط، در کدام مرحله، هر کدام مسئله ای است که باید بجای خود و در زمان خود به آن توجه کرد. اما این مذاکرات بتدریج با دو پیامد مهم همراه شد که در شرایط بعدی این دو هدف برای غرب از خود مذاکره مهم تر شد:

اول تمرکز رسانه ای و جمعی بر موضوع مذاکره و انحراف توجه از مسائل داخلی بود. وضع بتدریج به شکلی درآمد که گویا سرنوشت ایران و اقتصاد و مردم آن یکجا و فقط و فقط به نتیجه مذاکره و عدم مذاکره و شکل مذاکره بستگی دارد. بالا و پایین رفتن بهای ارز، تورم، نفت، صادرات، واردات و خلاصه همه چیز توسط رسانه ها به مذاکره گره زده شد و نه فقط رسانه ها که همه دولت ها، و همه گروه های به اصطلاح اصلاح طلب و اصولگرا روی این موضوع تفاهم داشتند. وراجی بیمارگونه درباره مذاکره و تحریم وسیله ای شده بود در داخل برای پنهان کردن ناکارآمدی هایی که بسیاری از آنها به تحریم ها ربطی نداشت، چه رسد به مذاکره. .. ادامه 

عکسها، گذشته همه انسانهاست!