|
در تاریخ 24 خرداد 1404 برنامه «اطلاعات عصرآگاهی» شبکه رادیویی صدای
آلمان، حدود نیم ساعت گزارشهایی درباره حملات هوایی اسرائیل و آمریکا به
ایران پخش شد، بدون اینکه در این رابطه تحلیلی از نظر حقوق بینالملل ارائه
شود. وزیر امور خارجه آلمان «وادهفول» اعلام کرد: «برنامه هستهای ایران
تهدیدی برای کل منطقه و به ویژه برای اسرائیل است و به همین دلیل برای ما
روشن است: اسرائیل حق دارد از وجود و امنیت شهروندان خود را دفاع کند.» این
اظهار نظر و اشاره صریح به برنامه هستهای ایران جز یک نتیجهگیری دیگر
باقی نمیگذارد؛ اینکه وزیر امور خارجه آلمان عملاً گفته است که اسرائیل حق
داشته به این حملات هوایی علیه ایران اقدام کند. اما باید توجه داشت که از
نظر حقوق بینالملل، این حرف بیمعنی است. همچنین صدر اعظم آلمان، مرتس،
نیز از آن زمان به بعد چندین بار موضع مشابه ای ایراد کرده و همدردی خود را
با اسرائیل اعلام کرده و حق دفاع شخصی برای اسرائیل را برجسته کرده است که
با نظر حقوق بینالملل مغایر است، او حتی ادعا کرده است که قبل از حمله
مذکور، تلفنی توسط نخست وزیر اسرائیل، نتانیاهو، از موضوع مطلع شده بود.
این بدان معناست که او از برنامهریزی یک اقدام تجاوزکارانه علیه حقوق
بینالملل توسط اسرائیل آگاه و تقریباً در آن دخیل بوده است.
از جنگ تهاجمی آمریکا و اسرائیل علیه ایران که مشخصا بر اساس حقوق
بینالملل غیرقانونی است، در رسانههای آلمانی به ندرت صحبت میشود. با این
حال، برخی از رسانههای آلمانی ارزیابیهای نسبتاً روشنی از جنبه حقوق
بینالمللی اقدامات اسرائیل علیه ایران منتشر کردهاند. شبکه تلویزیونی دوم
دولتی آلمان ZDF بهطور خاص از «دامینیک اشتایگر»، استاد حقوق بینالملل در
دانشگاه صنعتی شهر درسدن نقل قول کرد: «از نظر حقوق بینالملل وضعیت کاملاً
روشن است: خطر ایران علیه اسرائیل هنوز بیش از حد انتزاعی بود، بنابراین
اسرائیل نباید حمله میکرد». اشپیگل آنلاین نیز از «کای آمبوس»، استاد حقوق
نقل کرد: «این حمله به وضوح علیه حقوق بینالملل بود». این استاد حقوق حتی
به استانداردهای دوگانه غرب اشاره کرد: «اگر آلمان در برابر چنین نقضهای
حقوق بینالملل سکوت کند، این آب به آسیاب رژیمهای ناقض حقوق بین الملل
میریزد و آنها نقضهای خودشان را در مقایسه با چنین استانداردهای دوگانه
در غرب توجیه میکنند. چنین اقداماتی از سوی اسرائیل اعتبار غرب را تضعیف
میکند». آلمان روسیه را متجاوز به اوکراین اعلام می کند اما تجاوز اسرائیل
و آمریکا به ایران را مجاز می شمارد. آیا رسانهها و دولت آلمان به این
سیاست متناقض یک بام و دو هوا ادامه خواهند داد و یا اینکه آنرا تصحیح
خواهند کرد.
قربانیان تهاجم 12 روزه اسرائیل وامریکا به ایران در 23 خرداد 1404 بدون
اعلام جنگ و اقدامات ماقبل ایران، بیش از 1082 تن اعلام شده که از این
میان، 182 تن غیرنظامی و 900 تن از نیروهای نظامی، امنیتی و کادرهای فنی می
باشد و طبق آمار رسمی 20 تن نیز در اسرائیل کشته شدند.
اسرائیل در طول 12 روزه تهاجم و بهویژه در شب اول، جنایات جنگی سنگینی
مرتکب شد، از جمله کشتن دانشمندان غیرنظامی (هستهای) و حمله به نیروگاهها
و مراکز تحقیقاتی هستهای ایران. فراموش نکنیم که رئیس پیشین سازمان انرژی
اتمی بینالمللی (IAEA) و برنده جایزه صلح نوبل، محمد البرادعی، نیز از عدم
نام بردن این جنایات جنگی در پست وزارت خارجه آلمان در شبکه «X» که در آن
«حق دفاع از خود اسرائیل» ذکر شده بود، انتقاد کرد. آلمان و دیگر کشورهای
غربی همانطور که بیانیه گروه G7 نشان داد، نه تنها در عرصه گفتوگو و
دیپلماسی از اسرائیل حمایت کردند، بلکه گروه کشورهای سابق مستعمره به اضافه
کانادا نیز فقط از ایران انتقاد کردند و اما از اقدامات اسرائیل انتقاد
نکردند. همچنین همزمان نیروهای نظامی آمریکا، بریتانیا و آلمان به طور
مستمر به ارتش اسرائیل کمک کردند که لزوماً و فقط با اهداف دفاعی نبود.
انتقال نیروهای غربی به منطقه درگیری و طبق گزارشهای مختلف رسانههای
نزدیک به پنتاگون، در طی این درگیری آمریکا بخشهایی از نیروهای نظامی خود
را در اتحادیه اروپا جابجا کرد.
در 26 خرداد نشریه The Hill گزارش داد گروه ضربت ناو هواپیمابر یواساس
نیمتز، یک ناو هواپیمابر با ظرفیت تا ۶۰ جنگنده و همراه با چندین کشتی جنگی
از مسیر خود به ویتنام بازگشت و بدستور پیت هگست برای تقویت به منطقه تهاجم
فرستاده شد. همچنین طبق گزارش military.com. دو ناوشکن یواساس آرلی برک و
یواساس سولیوانز در دریای مدیترانه شرقی همراه با ناو یواساس توماس
هادنر در منطقه حاضر شدند. این کشتیها دارای سیستمهای دفاعی علیه
موشکهای بالستیک هستند. علاوه بر این، حدود ۳۰ هواپیمای سوخترسان از سوی
آمریکا از طریق اقیانوس اطلس، احتمالاً موقتاً به اروپا، منتقل شدهاند.
این هواپیماها میتوانند جنگندهها را در هوا سوخترسانی کنند، که فعالیتی
دور از پایگاههای اصلی را امکانپذیر میسازد. به ویژه جنگندههای F-16 که
بخش بزرگی از نیروی هوایی اسرائیل را تشکیل میدهند، با برد عملیاتی تنها
۱۰۰۰ کیلومتر در هر سوختگیری، برای انجام حملات هوایی به ایران به این
پشتیبانی نیاز داشتند، طبق گزارش مجله Military Watch. پشتیبانی با
هواپیماهای سوخترسان برای جنگندههای مهاجم و در صورت لزوم اعزام
جنگندههای خود، همانطور که روی ناوهای هواپیمابر به منطقه منتقل میشوند،
بر خلاف سیستمهای دفاع موشکی روی ناوشکنها، به «هیچ وجه نمیتواند دفاعی»
تلقی شود. بلکه این موضوع هجومی «دفاعی» بود که بریتانیاییها نیز
جنگندهها و هواپیماهای سوخترسان خود را به منطقه اعزام کردهاند، البته
با این ادعا که، نه برای حمایت از اسرائیل، بلکه برای تضمین آزادی
دریانوردی، اگر ایران «آخرین برگ برنده خود را رو کند» و تنگه هرمز را
ببندد. حتی در این مورد نیز، انگلیس به نوعی از اسرائیل حمایت کرد.
جمهوری فدرال آلمان نیز در این عملیات درگیر بود. دستکم، یک هواپیمای
سوخترسانی هوایی نیروی هوایی آلمان از نوع ایرباس A400M Atlas در تاریخ 24
خرداد در جریان موج حملات اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران، بهطور ظاهرآ
تصادفی فعال شده و از طریق سیگنال ترانسپوندر در سایت عمومی Flightradar24
در اردن قابل مشاهده بود و بلاگرها تصاویر آن را در X منتشر کردند. با این
وجود وزارت دفاع سوال در این باره را با کلمه «خیر» پاسخ داد. همچنین
سخنگوی وزارت دفاع بار دیگر اعلام کرد: «هیچ سوخترسانی به هواپیماهای
جنگنده اسرائیل توسط هواپیماهای نیروی هوایی آلمان انجام نشده است.» اما
اینکه هواپیماهای دیگر متحدین سوخت دریافت کردهاند، انکار نشد. همین موضوع
نیز وقتی ایران در آوریل 2024 در پاسخ به حمله غیرقانونی اسرائیل به سفارت
ایران در دمشق، موشکها و پهپادهایی به سمت اسرائیل فرستاد و جتهای ناتو
از آمریکا، بریتانیا و فرانسه آنها را بین راه سرنگون کردند و
سوخترسانهای نیروی هوایی آلمان به آنها کمک کردند. اینکه آیا در جریان
درگیریهای ژوئن نیز جتهایی که در دفاع از حملات ایران علیه اسرائیل شرکت
داشتند و سوخترسانی کرده اند یا نه، تا کنون مشخص نشده است.
https://www.imi-online.de/download/Ausdruck_3_2025_web.pdf
تلگرام راه توده:
https://telegram.me/rahetudeh
|
