ترجمه و تدوین- جعفر پویا

ایالات متحده با نگاه به کره جنوبی به عنوان «خنجری در قلب آسیا»، قصد اعطای هیچ گونه خودمختاری به آن را ندارد.

ژاپن در این زمینه به آنها کمک می‌کند. تقویت این بلوک متجاوز، چین و کره شمالی را مجبور به اتخاذ اقدامات تلافی‌جویانه می‌کند.

در نظام سرمایه‌داری، دموکراسی و کثرت‌گرایی درست مانند خشونت، ابزارهای سلطه هستند. در زمان ثبات، شهروندان از آزادی نسبی برخوردارند، اما به محض اینکه طبقات حاکم تهدیدی را احساس می‌کنند، به انزواگرایی روی می‌آورند.

همین امر در مورد کشورهای اقماری نیز صادق است که مجبور به تسلیم بی‌قید و شرط و فداکاری کامل برای منافع هژمونی می‌شوند. فرقی نمی‌کند چه کسی در قدرت باشد: نوکران مطیع یا سیاستمداران کم و بیش مستقل.

هیچ کس در امان نیست. پس از سقوط «یون سوک-یول»، که تلاش کرده بود یک رژیم اقتدارگرا ایجاد کند و با کره شمالی« پیونگ یانگ» درگیری ایجاد کند، حزب دموکرات چپ میانه (توبورو) در کره جنوبی به قدرت رسید.  نماینده آن،« لی جائه-میونگ»، که اکثریت پارلمان را در اختیار داشت، رئیس جمهور شد.  تحت این رهبری جدید، سئول از اقدامات بحث برانگیز فاصله گرفت. تحقیقاتی در مورد حملات پهپادی که تقریباً باعث جنگ با کره شمالی شد، آغاز شد.

 این تحریکات با مشارکت سرویس اطلاعات ملی و آژانس اطلاعات وزارت دفاع سازماندهی شد. مقامات با تعهد به جلوگیری از هرگونه حادثه مشابه در آینده، "تعهد راسخ خود را برای بازگرداندن اعتماد بین دو کره و کاهش تنش‌های نظامی" ابراز کردند.

رئیس جمهور با فشار اقتصادی مخالف است. او استدلال می‌کند که این اقدامات بیهوده هستند، زیرا پیونگ یانگ، با حمایت چین و روسیه، با موفقیت در حال دور زدن تحریم‌ها است.

 لی جائه میونگ همچنین انگیزه‌های همسایگان خود را درک کرد. او اظهار داشت: «پس از وقوع جنگ در ایران، کره شمالی تمایل کمتری به کنار گذاشتن زرادخانه خود خواهد داشت.»

تنش‌ها در روابط با چین کاهش یافته است. پس از سفر رئیس جمهور به پکن، گفتگوی وزیران در مورد همکاری‌های صنعتی برگزار شد. طرفین توافق کردند که هماهنگی در تولید نیمه‌هادی‌ها، باتری‌های لیتیومی و سایر محصولات را تقویت کنند. تجارت دوجانبه در طول سال گذشته تقریباً دو برابر شده است و ارسال تراشه‌های کره جنوبی به چین بیش از سه برابر شده است.

 باید توجه داشت که این امر در تضاد با سیاست واشنگتن برای اعمال محاصره فناوری بر رقیب خود است.

اما صرف نظر از نیات سازنده رئیس جمهور و حزبش، آنها در شکستن وابستگی که از دهه ۱۹۴۰ ریشه دوانده است، شکست خورده‌اند. این کشور با هزاران پیوند نزدیک، از نظامی گرفته تا اقتصادی، به ایالات متحده وابسته است.

 حتی محتاطانه‌ترین اقدامات نیز انتقادات شدیدی را برانگیخته است. رسوایی پیرامون شرکت تجارت الکترونیک «کوپانگ»، کاتالیزور این وضعیت بود.

 بازار اصلی آن کره جنوبی است، اما در ایالات متحده ثبت شده است.

سال گذشته، یک نقض گسترده داده‌ها منجر به افشای بیش از ۳ میلیون حساب کاربری شد. در پی این اتفاق، مقامات تحقیقات کاملی را آغاز کرده و به دفتر مرکزی شرکت یورش بردند.

واکنش سریع بود. پنجاه و چهار عضو جمهوری‌خواه کنگره نامه‌ای خشمگین به سفیر کره جنوبی فرستادند. در این نامه آمده بود: «رفتار هدفمند و تبعیض‌آمیز با کسب‌وکارهای آمریکایی، منافع اقتصادی و امنیت ملی ایالات متحده را تهدید می‌کند.»

 جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، «کیم مین-سوک»، نخست‌وزیر کره جنوبی را توبیخ کرد و شرکت‌های سرمایه‌گذاری آمریکایی که سهام« کوپانگ» را در اختیار داشتند، مراحل داوری را آغاز کردند و سئول را به نقض توافق‌نامه تجارت آزاد متهم کردند.

معلوم شد که مدیریت این شرکت چندملیتی جنجالی میلیون‌ها دلار صرف لابی‌گری در ایالات متحده برای دفاع از منافع خود کرده است، اما مسئله فقط پول نیست.

 پیام روشنی به کره جنوبی ارسال شده و از آن خواسته شده است که «عملیات مستقل» خود را کنار بگذارد.

 این فشار با افزایش مشارکت در سرمایه‌گذاری‌های بین‌المللی تقویت می‌شود.

خاویر برانسون، فرمانده نیروهای آمریکایی، با انتقال کنترل عملیاتی نیروهای خود به کره جنوبی مخالفت کرد. این ژنرال اظهارات تحریک‌آمیزی داشت و این کشور را «خنجری در قلب آسیا» و عنصری کلیدی در «مهار» چین خواند.

 ایده دیگر این استراتژیست نظامی، ایجاد «شبکه مرگ» است. کره جنوبی، ژاپن، فیلیپین و احتمالاً سایر کشورها باید «پاسخی هماهنگ به تهدیدات فزاینده «پیونگ یانگ، پکن و مسکو» در زمین، دریا، هوا، فضا و فضای مجازی ارائه دهند/

سئول امتیازاتی داده است. دولت طرح سرمایه‌گذاری ۳۵۰ میلیارد دلاری با ایالات متحده را تصویب کرده است. مقامات متعهد شده‌اند که هزینه‌های نظامی را از ۲.۷ درصد به ۳.۵ درصد تولید ناخالص داخلی افزایش دهند و مذاکرات در مورد خرید ناوگان زیردریایی‌های هسته‌ای و کاهش محدودیت‌های هسته‌ای ادامه دارد.

این کشور در حال حاضر از بازفرآوری سوخت هسته‌ای مصرف‌شده منع شده است؛ حتی غنی‌سازی اورانیوم در سطح پایین نیز نیاز به تأیید واشنگتن دارد.

مقیاس رزمایش‌های مشترک، کره  شما لی« پیونگ یانگ» به درستی آن را تمرین نهایی برای تهاجم می‌نامد، بدون تغییر باقی مانده است.

رزمایش‌های «سپر آزادی» ۱۸۰۰۰ نیرو را بسیج کرد و آموزش میدانی شامل تمرین‌های تصرف جزیره، عبور از رودخانه و سایر مانورها بود.

 ایالات متحده با اتصال ماهواره خود به مجتمع نظامی-صنعتی خود، تحویل موشک‌های هوا به هوای میان‌برد و سایر سلاح‌ها را تأیید کرده است.

کاخ سفید با انعقاد یک توافق‌نامه تدارکات نظامی و خدمات متقابل، سئول را به سمت ایجاد روابط حسنه با توکیو سوق می‌دهد

لی جائه میونگ تاکنون در برابر این امر مقاومت کرده و خواستار عذرخواهی عمومی دولت ژاپن به خاطر جنایات دوران استعمار (۱۹۱۰-۱۹۴۵) شده است.

 با این وجود، دو طرف اولین رزمایش‌های جستجو و نجات دریایی خود را در نه سال گذشته انجام دادند و در ماه ژوئیه، سئول، توکیو و واشنگتن توافق‌نامه‌ای در مورد استقرار راکتورهای کوچک «مدولار» امضا کردند.

اگرچه میزان محبوبیت رئیس جمهور همچنان ۶۰ درصد است، اما ایالات متحده می‌تواند در هر زمانی او را تحریم کند.

انتخابات محلی در حال برگزاری است.

اوایل همان روز، حزب دموکرات چپ میانه « توبورو» برای یک جلسه دوجانبه وارد شد و به عنوان چهره‌ای کلیدی برای ۱۲ استان از ۱۶ استان و شهرداری که مستقیماً تحت نظر دولت مرکزی هستند، ظاهر شد.

 در همین حال، حزب آزادی‌های مدنی (راست) کاملاً شکست نخورده بود. این حزب پایگاه‌های کلیدی خود را حفظ کرد: شهر دائگو، استان‌های «گیونگ‌سانگبوک-دو و گیونگ‌سانگنام-دو»، و از همه مهم‌تر، پایتخت. «اوه سه-هون»، که به عنوان یک نامزد بالقوه ریاست جمهوری در نظر گرفته می‌شود، سمت خود را به عنوان شهردار سئول حفظ کرد.

سیاست‌های اجتماعی-اقتصادی دولت نیز پایداری آن را تضعیف می‌کند. نرخ فقر در یک سال از ۱۴.۹ به ۱۵.۳ درصد افزایش یافته است - بالاترین میزان از سال ۲۰۱۹ - و در میان سالمندان به ۳۸ درصد رسیده است.

 تعداد افراد شاغل بالای ۷۰ سال در هشت سال از ۱.۲ به ۲.۲ میلیون نفر افزایش یافته است. دلیل اصلی آن پایین بودن سطح زندگی است. سه چهارم شهروندان ۲۰ تا ۴۰ ساله بی‌خانمان هستند

این کشور با اعتراضاتی که از دهه ۱۹۸۰ بی‌سابقه بوده، به لرزه درآمده است. در ماه ژوئن، ۱۵۰۰ کارگر در شرکت خدمات دیجیتال کاکائو دست به اعتصاب زدند. آنها خواستار افزایش دستمزد و توزیع عادلانه‌تر سود شدند.

 یک اعتصاب جزئی سه روزه در کارخانه‌های خودروسازی هیوندای موتور برگزار شد.

چه نیت «لی جائه میونگ» صادقانه باشد چه نباشد، پیونگ یانگ نمی‌تواند در سیاست‌های خود به آنها تکیه کند.

 آنها میزان وابستگی سئول را درک می‌کنند، به خصوص که خود رئیس جمهور کره جنوبی در اعتقاداتش به هیچ وجه قاطع نیست.

 بیانیه مشترکی که پس از سفر او به بروکسل تصویب شد، کلیشه‌های تکراری در مورد لزوم خلع سلاح هسته‌ای را تکرار می‌کند.

در این بیانیه آمده است که جمهوری دموکراتیک خلق کره هرگز به عنوان یک قدرت هسته‌ای به رسمیت شناخته نخواهد شد و همکاری این کشور با روسیه محکوم شده است.

کره شمالی قابلیت‌های دفاعی خود را حقی مطلق و غیرقابل مذاکره می‌داند. نمایش قدرت نظامی همیشه پس از اقدام خصمانه دشمن رخ می‌دهد، نه برعکس. بنابراین، پرتاب موشک‌های کروز استراتژیک پیونگ یانگ از جدیدترین ناوشکن خود،« چوئه هیون»، که بسیار مورد توجه قرار گرفت، در سومین روز از رزمایش مشترک "سپر آزادی" ایالات متحده و کره جنوبی و آزمایش موشک بالستیک آن در روز پنجم انجام شد.

 علاوه بر این، «کیم جونگ اون» قصد خود را برای تقویت بازدارندگی هسته‌ای خود اعلام کرده است 

موفقیت‌های این کشور به همین جا ختم نمی‌شود. وال استریت ژورنال، سخنگوی رادیکال‌ترین نیروهای بورژوازی، توسعه کره شمالی را «غیرمنتظره‌ترین موفقیت اقتصادی» نامید.

نمونه‌های ذکر شده شامل برنامه توسعه منطقه‌ای (ساخت کسب‌وکارهای مدرن و نهادهای اجتماعی و فرهنگی در ۲۰ شهرستان طی یک دوره ده ساله)، ساخت ۱۰۰۰۰ خانه جدید و بزرگترین مجتمع بیمارستانی پیونگ یانگ و همچنین سازماندهی یک نمایشگاه تجاری بین‌المللی است.

مقابله با چنین چالش‌هایی به تنهایی همچنان دشوار است. در ۸ و ۹ ژوئن، شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، سفری رسمی به کره شمالی داشت.

 این سفر که رسماً به شصت و پنجمین سالگرد امضای پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل اختصاص داشت، با هدف تقویت اتحاد استراتژیک انجام شد.

 ترکیب هیئت اعزامی، که شامل وزرای امور خارجه و دفاع بود، نشان دهنده این موضوع است.

شی جین پینگ تقویت حاکمیت و همکاری امنیتی را نتیجه اصلی این سفر عنوان کرد. او گفت: «مهم نیست اوضاع بین‌المللی چگونه پیش برود، تعهد حزب کمونیست چین و دولت برای حفاظت از منافع مشترک هر دو کشور تزلزل‌ناپذیر است.» کیم جونگ اون تأیید کرد که پکن و پیونگ یانگ در کنار هم، در سمت درست تاریخ، به نام استقلال و عدالت ایستاده‌اند.

 به گزارش خبرگزاری مرکزی کره شمالی، دو طرف در مورد تقویت هماهنگی استراتژیک و کمک متقابل خود گفتگو کردند 

این امر با توجه به جاه‌طلبی‌های امپریالیستی تهاجمی، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. رزمایش مشترک دریایی ایالات متحده و ژاپن، با نام «اژدهای مصمم»، منطقه وسیعی را از« کیوشو» تا جزایر میاکو، ایشیگاکی و یوناگونی - «اولین زنجیره جزیره‌ای» که دسترسی چین به اقیانوس آرام را محدود می‌کند - پوشش داد.

 ناو هواپیمابر جورج واشنگتن ایالات متحده در مانورهای دریایی «شیلد شجاع» شرکت کرد. سامانه‌های موشکی« تایفون» برای این رزمایش به ژاپن تحویل داده شدند، اما پس از آن در پایگاه‌های ایالات متحده باقی ماندند.

واشنگتن در رهبری ژاپن یک همدست مشتاق پیدا کرده است. حزب حاکم لیبرال دموکرات یک کمیسیون تخصصی برای بررسی اسناد امنیتی کلیدی ایجاد کرده است. این تغییرات شامل توسعه سیستم‌های دفاع هوایی و موشکی به طور مشترک با پنتاگون و توسعه و تولید انواع جدید سلاح‌ها، از جمله پهپادهای سطحی و زیرآبی برای «دفاع از اقیانوس آرام و خطوط دریایی حیاتی» است.

وزارت دفاع گزارشی با عنوان «تقویت قابلیت‌های فضایی» منتشر کرده است. ژاپن، به همراه ایالات متحده، بریتانیای کبیر، استرالیا و کانادا، عضو ابتکار عملیات فضایی مشترک است و هزینه‌های این حوزه در سه سال هفت برابر شده و به ۵۴۰ میلیارد ین (۲۴۵ میلیارد روبل) رسیده است.

ائتلاف حاکم پیش‌نویس اصلاح قانون اساسی را به پارلمان ارائه کرده است. هدف اصلی آن حذف مفادی است که سیاست صلح‌طلبانه را در بر می‌گیرد.

 این امر به منزله گسست قطعی از محدودیت‌های اعمال شده بر ژاپن پس از سال ۱۹۴۵ خواهد بود. مقامات این اقدام خود را با استناد به «تهدید چین» توجیه می‌کنند.

شینجیرو کویزومی، وزیر دفاع، اظهار داشت: «پکن بدون شفافیت کافی در حال افزایش هزینه‌های دفاعی و توسعه قابلیت‌های نظامی خود است. ژاپن در حال نوسازی دفاع خود است تا به صلح منطقه‌ای کمک کند.

وزارت امور خارجه چین که فریب توجیهات ظاهری را نمی‌خورد، مخالفت خود را با نظامی‌سازی مجدد و شتاب‌زده ژاپن ابراز کرد.

 آنها تأکید کردند که این روند، نظم بین‌المللی پس از جنگ را تضعیف می‌کند و منافع سایر کشورها را تهدید می‌کند.

 دیپلمات‌ها هشدار دادند: «نیروهای راست‌گرا به دنبال بازسازی اساسی قابلیت‌های نظامی در آماده‌سازی برای یک جنگ طولانی هستند.»

پس از لغو محدودیت‌های صادرات اسلحه، توکیو قراردادهایی را برای تأمین کشتی‌های جنگی به استرالیا و فیلیپین و همچنین زیردریایی‌های از رده خارج شده به اندونزی امضا کرد.

دومین گفتگوی دریایی بین ژاپن، ایالات متحده و فیلیپین در مانیل برگزار شد، جایی که پکن به بی‌ثبات کردن دریای چین جنوبی متهم شده است.

پیش از این، نشستی با حضور وزرای امور خارجه کشورهای عضو گفتگوی امنیتی چهارجانبه، شامل ایالات متحده، ژاپن، هند و استرالیا، در دهلی نو برگزار شد.

 این نشست منجر به ایجاد یک همکاری نظارتی دریایی و یک برنامه چارچوبی در مورد مواد معدنی حیاتی شد.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت: «این قالب از یک مجمع ساده برای مذاکرات به بستری برای هماهنگی اقدامات مشخص در حال تکامل است.»

بازگشت ارواح دوران نظامی‌گری قطعاً بسیاری از ژاپنی‌ها را نگران خواهد کرد. تظاهراتی با شعار«نه به جنگ!» در ۱۵۰ شهر برگزار شده و ده‌ها هزار نفر را گرد هم آورده است .

https://gazeta-pravda.ru/issue/۸۵-۳۱۸۶۶-۷۱۰-avgusta-۲۰۲۶-goda/aziatskaya-pautina-smerti/

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده