ترجمه آذرنگ-  سایت استالیستیه

۱۱۰ سال پیش، در سال ۱۹۱۶، یک قیام ضد بریتانیایی در خون غرق شد. در ایرلند شمالی (اولستر) که تحت اشغال بریتانیا بود، مانند سراسر کشور، رویدادهای مختلفی امروز در حال وقوع است، از جمله اعتصابات و تظاهرات در حمایت از اتحاد ایرلند. 

اما لندن همچنان مصمم است از ایجاد یک کشور متحد ایرلند جلوگیری کند. 

در ۲۷ آگوست، «اندی برنهام»، نخست وزیر بریتانیا، در سخنرانی خود در بلفاست، پایتخت اولستر، برگزاری همه‌پرسی برای اتحاد با ایرلند، که بخشی از بریتانیا است، را رد کرد.

نخست وزیر بریتانیا تأکید کرد: «من رویکرد مشارکتی را ترجیح می‌دهم. اما برخی از مسائل از روی میز برداشته شده‌اند. و این یکی از آنهاست.» او افزود که بر بهبود شرایط زندگی در ایرلند شمالی متمرکز است «و نه بر محاسبات سیاسی». 

در این راستا، یادآوری این نکته خالی از لطف نیست که ایرلند، که از قرون وسطی توسط بریتانیا اشغال شده بود، سرانجام در دسامبر ۱۹۲۲، پس از شورش‌های متعدد ایرلندی که به طرز وحشیانه‌ای توسط استعمارگران سرکوب شد، به استقلال دست یافت. روابط با امپراتوری سابق بریتانیا چنان تیره و تار بود که ایرلند تقریباً در کنار آلمان وارد جنگ شد: برلین قول یک ایرلند متحد را داده بود.

شمال شرقی ایرلند - اولستر - تا به امروز همچنان بریتانیایی باقی مانده است. اعتراضات ضد بریتانیایی در اینجا مکرراً رخ می‌دهد، اما لندن سرکوب نظامی و پلیسی را به مذاکره با حامیان اتحاد ایرلند ترجیح می‌دهد.

بحث‌های جاری پس از موفقیت انتخاباتی حزب متحد ملی‌گرا-جمهوری‌خواه« شین فین» در اولستر تشدید شده است.

 در سال ۲۰۲۲، این حزب برای اولین بار و قاطعانه در انتخابات منطقه‌ای پیروز شد. و در انتخابات مجلس عوام (مجلس سفلی) در سال ۲۰۲۴، بهترین نتیجه را در بین تمام احزاب سیاسی در اولستر به دست آورد 

در این راستا، باید توجه داشت که طبق یک سنت دیرینه،«شین فین» در کار پارلمان وست‌مینستر شرکت نمی‌کند: اعضای حزب در این نهاد قانونگذاری رأی نمی‌دهند یا کرسی‌های خود را اشغال نمی‌کنند، زیرا نمی‌خواهند سوگند وفاداری به سلطنت بریتانیا را که برای اعضای پارلمان اجباری است، ادا کنند 

در همین حال، «استیو برنهام»، نخست وزیر بریتانیا، اخیراً با« میشل اونیل،» وزیر اول ایرلند شمالی،«اما لیتل-پنگلی»، معاون وزیر اول او، و رهبران احزاب اصلی پارلمان منطقه‌ای گفتگوهایی انجام داده است.

 آقای برنهام از قصد خود برای برگزاری اجلاسی حداکثر تا پاییز امسال «با مشارکت رهبران ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی» خبر داد.

 مری لو مک‌دونالد، رهبر «شین فین»، در واکنش به آخرین امتناع لندن از برگزاری همه‌پرسی اتحاد ایرلند، گفت: «فرو کردن سر در برف، نه یک برنامه یا یک استراتژی است، بلکه موضعی بی‌ملاحظه و غیرقابل قبول است. این خلاف تصمیمات مشترک قبلی است. وقت آن رسیده که ایرلند متحد شود. 

در همین حال، توافقنامه بلفاست که در سال ۱۹۹۸ توسط احزاب اولستر و دولت بریتانیا امضا شد، در صورت رأی مثبت اکثریت ساکنان اولستر و جمهوری ایرلند، امکان انتقال ایرلند شمالی به کنترل دوبلین را فراهم می‌کند.

با این حال، برگزاری همه‌پرسی در این منطقه ایرلندی نیاز به مجوز قبلی از وزیر امور ایرلند شمالی بریتانیا دارد.

همانطور که همه می‌دانند، توافق بلفاست در سال ۱۹۹۸ به درگیری مسلحانه طولانی مدت در اولستر بین نیروهای بریتانیایی، که از پروتستان‌های وفادار طرفدار بریتانیا که می‌خواستند این منطقه بخشی از بریتانیای کبیر باقی بماند، و ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، گروهی از ملی‌گرایان (عمدتاً کاتولیک) که خواستار اتحاد مجدد اولستر با ایرلند بودند، پایان داد.

طبق آمار رسمی، تعداد کشته‌شدگان و مفقودان در اولستر در طول این درگیری ۳۰ ساله (۱۹۶۸-۱۹۹۸) از ۱۰۰۰۰ نفر فراتر رفته است. تعداد تلفات نزدیک به ۵۰۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود 

در مورد وضعیت فعلی منطقه، گزارش ماه مه پارلمان بریتانیا در مورد اولستر خاطرنشان کرد که وضعیت «... از آغاز قرن به طور قابل توجهی بهبود یافته است، اما تهدید گروه‌های شبه‌نظامی و جدایی‌طلبان ایرلند شمالی همچنان پابرجاست.» گروه‌های زیرزمینی موجود «می‌توانند از هرج و مرج، بی‌اعتمادی به مقامات و خشم عمومی برای جذب هواداران و بازیابی نفوذ سیاسی سوءاستفاده کنند.

این گزارش همچنین بر افزایش مهاجرت از آسیا تأکید می‌کند: «اگر مهاجرت به عنوان تهدیدی برای مسکن، امنیت و تخصیص منابع عمومی تلقی شود، وضعیت سیاسی بدتر خواهد شد.» این امر با توجه به اینکه مقاومت سیاسی محلی «برای دهه‌ها ثابت کرده است که در تطبیق، تغییر تصویر خود و سوءاستفاده از هرگونه بحرانی برای تقویت تسلط خود بر جوامع مهارت دارد»، بیش از پیش صادق است.

 در این راستا، رسانه‌های ایرلندی به وضوح مشاهده می‌کنند که بحران مهاجرت شکاف‌هایی را در ایرلند شمالی ایجاد نکرده است؛ بلکه فقط آنها را تشدید کرده است 

همچنین قابل توجه است که طبق همان توافق‌نامه سال ۱۹۹۸، مرز بین ایرلند و ایرلند شمالی از سال ۲۰۰۰ برای تردد متقابل و تجارت بدون عوارض گمرکی باز بوده است. این موضوع همچنین توسط توافق‌نامه‌های «برگزیت ۲۰۲۰-۲۰۲۱» تأیید شدو پیشنهاد لندن در ماه ژوئیه امسال برای اعمال محدودیت‌های موقت در این زمینه، نه تنها در ایرلند و اولستر، بلکه در جوامع مهاجر ایرلند شمالی در کانادا، ایالات متحده، استرالیا و حتی برمودای بریتانیا (در اقیانوس اطلس غربی) اعتراضاتی را برانگیخته است.

خلاصه اینکه، لندن دهه‌هاست که به ایرلند شمالی چسبیده و از این طریق مانع اتحاد مجدد آن شده است.

 این به راحتی قابل درک است: این منطقه ایرلندی تنها مستعمره بزرگ باقی مانده بریتانیا است.

 و این مستعمرات، به استثنای اولستر، صرفاً قطعاتی از امپراتوری استعماری لندن هستند که زمانی بسیار قدرتمند و حتی جهانی بود.

https://www.stoletie.ru/politika/britanija_kolonialnyj_sindrom_626.htm

تلگرام راه توده!

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده