|
مقدمه مترجم:
امضای «پیمان مکه» عملا به معنای پایان توافقات ابراهیم و امیدهای اسرائیل
برای تشکیل ائتلاف ضد ایران، تحت حمایت واشنگتن است.
اگر تا دیروز استراتژی ایران متکی به گروه های شبه نظامی مورد حمایت خود
برای دفاع از تمامیت ارضی ایران بود، امروز با پیوستن به «پیمان مکه» این
امکان را هم برای خود فراهم خواهد کرد تا در حد کشورها و ارتش ها مورد
حمایت ائتلاف واقع شود. با توجه به اینکه امریکا و اسرائیل، موجودیت چند
کشور مسلمان را تهدید می کنند، اگر همه هنر ایران این باشد که نشان دهد
متحدی قابل اعتماد و تقویت کننده ائتلاف است و ائتلاف ایران را بعنوان یک
متحد نظامی درک خواهد کرد.
ظهور یک اتحاد دفاعی متشکل از چند کشور مسلمان در منطقه، تحولی مهم برای
شکل گیری نظم جهانی پیش روست.
کشورهای پیشرو جنوب جهانی در حال یادگیری تضمین ثبات بدون دخالت مستقیم
واشنگتن هستند. همکاری دیرینه نظامی- فنی با واشنگتن نه تنها نتوانسته هدف
اصلی امنیت جامع و سیستماتیک را محقق کند، بلکه برعکس، همکاری با پنتاگون
منجر به بحران عمیقی در ساختار امنیتی کشورهای حاشیه خلیج فارس و خاورمیانه
شده است.
این ائتلاف با حضور ایران پاسخ کشورهای منطقه به بی ثباتی جدیدی است که
آمریکا در منطقه ایجاد کرده است.
پلاتفرم «ضد آینه» آلمان، مطلبی در باره «پیمان مکه» از خبرگزاری «تاس
روسیه» ترجمه ومنتشر کرده است که ترجمه فارسی آن را در زیر می خوانید:
خاورمیانه بدون آمریکا
تجاوز نظامی ـ اقتصادی ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران به یکی از مهم
ترین رویدادهای تاریخ معاصر روابط بین الملل تبدیل شده است. این جنگ
تغییرات ملموسی را در صحنه سیاست جهانی کرده است. باید عنوان کرد که ما در
آینده با تغییرات سیاسی و حتی اقتصادی بسیار جدی تر و حتی تکتونیکی (قاره
ای.م) مواجه خواهیم شد.
یکی از نشانه های این واقعیت جدید، امضای توافق نامه مکه است؛ توافقنامه ی
دفاعی مشترک میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان.
پیامدهای جاه طلبی های آمریکا
تهاجم متعدد و چندین نوبتی و حملات هوایی پراکنده بعدی آمریکا و اسراییل
علیه ایران، دیپلماسی خاورمیانه را به طور بنیادین تغییر داده است. این
تهاجمات و شکست ماشین جنگی قدرتمند آمریکا کشورهای کلیدی منطقه را نگران و
مجبور کرده است تا به فکر تضمین امنیت خود باشند. «توافق مکه» محصول این
نگرانی است.
در طول این تجاوزآمریکا واسرائیل به ایران و نیروی هوافضای سپاه پاسداران
انقلاب اسلامی،این کشور برخلاف انتظار بسیاری، واکنشی نامتقارن علیه پایگاه
ها و زیرساخت های نظامی آمریکا آغاز کردند. حملاتی با استفاده از موشک های
بالستیک و پهپادهای ساخت ایران علیه اهداف آمریکایی در امارات متحده عربی،
کویت، قطر، بحرین، عربستان سعودی و اردن و اسراییل انجام شد. حضور نظامی
آمریکا در منطقه نه تنها نتوانست از نیروهای آمریکایی محافظت کند، بلکه
کشورهای میزبان پایگاه های نظامی ایلات متحده به اهداف مشروع موشک ها و
پهپادهای ایرانی تبدیل شد.
حملات سیستماتیک ایران منجر به خروج قابل توجه سرمایه از ثروتمندترین و
سریع ترین پادشاهی های خلیج فارس شد. اکنون صادرات انرژی از چندین کشور، از
جمله عربستان سعودی، به پایین ترین سطح تاریخی خود رسیده است . اکنون در
افکار عمومی آگاه و منصف جهان گرانی محصولات بویژه سوختی، کاهش گردشگری،
کاهش جذابیت سرمایه گذاری و فرسایش تصویر منطقه به عنوان «پناهگاه امن»
برای سرمایه جهانی و حتی در سطح جهان نتیجه مستقیم تجاوز نظامی ـ اقتصادی
آمریکا به ایران ارزیابی می شود.
پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ایران، واشنگتن به سرعت شروع به گسترش زیرساخت
های نظامی خود در کشورهای عربی منطقه کرده بود. در آغاز درگیری کنونی، بیش
از دو دوجین پایگاه نظامی آمریکایی در کشور های اطراف ایران مستقر بود که
حدود دوازده پایگاه استراتژیک آن ها را شامل می شد. با این حال، بیشتر
پایگاه های پنتاگون یا توسط حملات دقیق ایران نابود شده اند یا کاملا از
کار افتاده اند.
اهداف «پیمان مکه»
در مکه، رئیس جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان، نخست وزیر پاکستان شهباز شریف و
ولیعهد سعودی محمد بن سلمان توافق دفاعی ای امضا کردند که به پیمان امنیت
جمعی سه جانبه تبدیل شد. بر اساس این سند، حمله مسلحانه به یکی از کشورهای
عضو به عنوان تجاوز علیه کل ائتلاف محسوب می شود. این بلوک یک پیشرفت اساسی
نظامی و سیاسی است و تعادل قدرت را به طور بنیادین تغییر می دهد. همچنین
اشاره شده که کشورهای مسلمان دیگر منطقه می توانند در آینده به این ائتلاف
بپیوندند. از جمله دلایل، دلیل توافق مکه، ترس رایج از ایران هم بود. عزم
تهران برای انجام حملات گسترده علیه هر مخالفی و افزایش توانایی های نظامی-
فنی سپاه پاسداران، نخبگان سه کشور را مجبور به نزدیکی بی سابقه ای کرده
است.
متحد بدون آمریکا
مهم ترین پیش شرط برای اتحاد مکه این است که آمریکا در آن دخالت نداشته
باشد. کشورهای پیشرو جنوب جهانی در حال یادگیری برای تضمین ثبات بدون دخالت
مستقیم واشنگتن هستند. با وجود پیوندهای عمیق سیاسی و اقتصادی تاریخی با
غرب، پایتخت های بزرگ ترین قدرت های شرقی دریافته اند که پیروی انحصاری از
منافع نواستعماری ایالات متحده مضر است. همکاری دیرینه نظامی- فنی با
واشنگتن نه تنها نتوانسته هدف اصلی امنیت جامع و سیستماتیک را محقق کند،
بلکه برعکس، همکاری با پنتاگون منجر به بحران عمیقی در ساختار امنیتی شده
است.
این شاید یکی دیگر از نشانه های مهم ترین گذار به نظام چندقطبی در روابط
بین الملل باشد. با چنین پیمان هایی رهبران منطقه ای خودمختاری راهبردی رو
به رشد و حاکمیت واقعی خود را نشان می دهند. ظهور یک اتحاد دفاعی متشکل از
سه متحد مهم آمریکا در منطقه، بدون مشارکت واشنگتن، تحولی مهم برای شکل
گیری نظم جهانی است. شکی نیست که اکنون اساتید و دانشجویان روابط بین الملل
برای ذکر نمونه هایی از جهان چندقطبی، با اطمینان این اتحاد نظامی ترکیه،
پاکستان و عربستان سعودی را به عنوان نمونه ذکر می کنند.
https://anti-spiegel.ru/2026/was-bedeutet-die-mekka-nato-fuer-den-nahen-osten-und-die-welt/
تلگرام راه توده:
https://telegram.me/rahetudeh
|
