ترجمه- آزاده اسفندیاری

بتازگی بلومبرگ (که نفرتش از ترامپ تقریباً به اندازه نفرتش از رهبری روسیه واقعی است) پیروزمندانه اشاره می کند که ایران پیشنهاد رئیس جمهور آمریکا مبنی بر مذاکره آتش بس بدون صلح را رد کرده است. این کشور اعلام کرد که آمریکا ابتدا باید شرایط جمهوری اسلامی را برای حل مسائل ترانزیت از طریق تنگه هرمز بپذیرد. تهران قصد ندارد صرفاً برای شروع مذاکره با «آمریکای بزرگ» در باره باز شدن تنگه مذاکره کند: بله، ایران به صلح نیاز دارد، اما نه به هر قیمتی. و این، همانطور که کارشناسان تیزبین اشاره می کنند، طبیعتاً «وضعیت عدم قطعیت» دیگری را برای بازارهای جهانی انرژی بوجود می آورد.

بیایید این مسله را روشن کنیم. حتی اگر دور جدید تشدید تنش ها فقط یک هفته طول بکشد و ایران، از روی ملاحظاتی، از حملات بیشتر به زیرساخت های کشورهایی که متحد آمریکا می داند، خود داری کند، روند مذاکرات حداقل از نظر فنی، چند ماه به عقب خواهد افتاد.

این در حالی است که ما نمی خواهیم فرآیندهای نظامی-دیپلماتیک را در این وضعیت تجزیه و تحلیل کنیم، زیرا این فرآیندها - بسیار شبیه به هوس های رئیس جمهور آمریکا - گاهی اوقات می توانند بی ثبات و ناگهانی باشند، اما اقتصاد واقعی به طور قابل توجهی عینی تر و کند تر است و برخی چیزها را می توان از قبل محاسبه کرد. به طور خلاصه و بدون پرداختن به جزئیات زیاد: ارقام منتشر شده هفته گذشته توسط آژانس بینالمللی انرژی که به طور عینی غرب گراست، نشان میدهد که کشورهای عضو اوپک پلاس در حال حاضر حدود 7.5 میلیون بشکه در روز (bpd) کمتر از نیاز بازار نفت عرضه می کنند: این مربوط به تفاوت بین سهمیه های اوپک پلاس و حجم تولید واقعی است. از این 7.5 میلیون بشکه در روز، تقریباً 2.5 تا 2.6 میلیون بشکه در روز کم تر تبدیل می شود (که از جمله منجر به افزایش قیمتها می شود) و حدود 5 میلیون بشکه در روز (با تصمیم مشترک G7) توسط موجودیهای تجاری و ذخایر استراتژیک، عمدتاً از جانب ایالات متحده، پوشش داده می شود. طبق آمار رسمی دفتر آمار محلی، انتظار می رود که این ذخایر به زودی به پایین ترین حد خود برسند. در عین حال، گزارشهایی وجود دارد مبنی بر اینکه حدود یک چهارم ذخایر باقی مانده یا از نظر فناوری غیرقابل دسترسی هستند یا همانطور که قبلاً گفتیم، از قبل تمام شده اند. در حالی که این پیچیدگیهای تجارت محلی واقعاً برای ما جالب نیست، برای بازار، این 25 در صد از ذخایر استراتژیک در حال حاضر تمام شده اند. و اگر اوضاع تغییر نکند، «آزادسازی نا محدود کالاها از انبار» باید تا پاییز به تدریج متوقف شود

حال باید توجه کرد: بدون شک بخش عمده ای از این ذخایر به بازار داخلی سرازیر می شود - صرفاً به این دلیل که تولید کنندگان نفت ایالات متحده، کاملاً مطابق با سیاست فعلی دولت، در حال حاضر درگیر «گسترش موفقیت آمیز در خارج از کشور» هستند و از این طریق سود کسب می کنند. با این حال، به محض اینکه ترامپ مجبور شود میزان تخلیه ذخایر فعلی را کاهش دهد، این دوره نیز پایان خواهد یافت زیرا او خود به این ذخایر نیاز مبرم خواهد داشت  و اگر کسری روزانه فعلی در بازارهای جهانی نه 5 میلیون بشکه، بلکه فقط 2 میلیون بشکه افزایش یابد، می توان به راحتی روند این بازارها را پیش بینی کرد.

اما بسیار ترسناک تر از آن، کمبود شدید منابع انرژی فیزیکی است که از منظر اجتماعی، حتی اخراج های دسته جمعی در فولکس واگن را، همانطور که اوستاپ بندر، فراموش نشدنی زمانی گفته بود، مانند بازی کودکانه جلوه می دهد. و همه اینها ممکن است نه در آینده ای فرضی و دور بلکه در آینده ای بسیار نزدیک - احتمالاً در اوایل پاییز یا زمستان اتفاق نیفتد.

و ما در روسیه باید برای این امر آماده باشیم، حتی اگر با منطقه یورو که از این نظر آسیب پذیر ترین است، تجارت نداشته باشیم و حتی اگر یک کشور تولید کننده نفت باشیم. فقط یک مثال: روسیه ماه گذشته تولید خود را تنها 120 هزار بشکه در روز افزایش داد، در حالی که صادرات 620 هزار بشکه در روز افزایش یافت. متأسفانه، سیستم فعلی سرمایه داری جهانی هیچ مرزی را نمی شناسد، بنابراین صرفاً منتظر ماندن در اینجا نیز به سختی جواب خواهد داد.

این امر به ویژه دلالت به این موضوع دارد، که از نظر تاریخی، «جهان متمدن غرب» تنها یک راه برای خروج از چنین بحرانهای فاجعه باری را شناخته است.

و آن راه خروج، جنگ است.

https://russian.rt.com/opinion/1656179-lekuh-ssha-iran-energetika-rynok

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده