|
سخنرانی «ایگون کرنتس» در سومین «مجمع بین المللی ضد فاشیست» کتیبه سربازان روس بر سر در رایشتاک آلمان: دیگر به روسیه ما نیآئید! بونگه ولت- ترجمه ـ عسکرداوودی |
|
۲۷ میلیون شهروند شوروی در جنگ دوم جهانی جان خود را از دست دادند. ۱۷۱۰ شهر و بیش از ۷۰٬۰۰۰ روستا، ده ها هزار شرکت صنعتی و همچنین مدارس، دانشگاه ها و مؤسسات فرهنگی به کلی ویران شدند. این بخشی از سخنان «ایگون کرنتس» (آخرین رئیس دولت سوسیالیست آلمان دموکراتیک سابق) در سومین مجمع بین المللی ضد فاشیستی مسکو است که در روزنامه یونگه ولت منتشر شده است. از تاریخ یکشنبه سوم تا ششم خرداد، سومین دوره «مجمع بین المللی ضد فاشیست» با شعار «مبارزه با تروریسم، خودسرانه و تجاوز – برای صلح و امنیت – مبارزه با نئوفاشیسم و امپریالیسم»به ابتکار و دعوت حزب کمونیست فدراسیون روسیه (KPRF) در مسکو برگذار شد. در این مجمع هیئت هایی از حدود ۱۰۰ کشور از جمله احزاب کمونیست، سوسیالیست، کارگری و «میهن پرست مردم»، اتحادیه های کارگری، سازمان های جوانان، زنان و کهنه سربازان، همچنین شبکه های ضد فاشیستی و ضد امپریالیستی مختلف شرکت داشتند. مهمان افتخاری این مجمع «ایگون کرنتس» ۸۹ ساله، آخرین رئیس دولت سوسیالیست آلمان دموکراتیک سابق بود. او جایزه لنین ویژه حزب کمونیست فدراسیون روسیه را از دبیر اول این حزب «گنادی زیوگانوف» دریافت کرد. زیوگانوف در سخنرانی افتتاحیه مجمع توضیح داد که سرمایه داری ناتوان از حل مشکلات اصلی سیاره ما بوده است. «راه خروج از بحران، حل مشکلات جهانی و توسعه مسالمت آمیز و موفق تنها در مسیر گذار راه رشد غیر سرمایه داری و درنهایت گذار به سوسیالیسم است.» ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه، در سخنرانی خوش آمدگویی، بر ضرورت «اتحاد همه نیروهای سازنده برای ساختن جهانی عادلانه، دموکراتیک و چندقطبی» تأکید کرد. مقاومت در برابر گسترش جهانی ایدئولوژی های مخرب مانند بیگانه هراسی، نئونازیسم، یهودستیزی و روس هراسی اهمیت دارد. پوتین اشاره کرد که همه احزاب پارلمانی روسیه که در این مجمع شرکت می کنند، نگرش میهن پرستانه ای پایدار دارند و از شرکت کنندگان در «عملیات ویژه نظامی» در اوکراین حمایت می کنند. تعدادی از احزاب کمونیست بین المللی که عمدا در این مجمع که اولین جلسه اش در سال ۲۰۲۳ در مینسک برگزار شد، شرکت نکرده اند، آنها حز کمونیست روسیهرا را متهم می کنند که از مبحث ضد فاشیسم برای تشکیل جبهه سیاسی به نفع منافع ژئوپلیتیکی روسیه استفاده می کند. من«اگون کرنتس»، برای اولین بار در زمستان ۱۹۵۷ مسکو در یک نشست صلح صحبت کردم، تقریبا دوازده سال پس از پیروزی اتحاد جماهیر شوروی بر فاشیسم آلمان. از آن زمان، موضوع صحبت های من اغلب شامل این موضوع بوده که چگونه شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان از تاریخ آموخته اند که اتحاد جماهیر شوروی و صلح دو مورد جدا نشدنی از هم هستند. سیاست تنش زدایی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ برای هر دو طرف خوب بود. این باعث شده که جنگ سرد به جنگی داغ تبدیل نشود و نه به جنگی هسته ای. ویلی برانت و حتی صدراعظم آلمان هلموت کهل در آن زمان به این موضوع تاکید می کردند اما متأسفانه، وارثان سیاسی آن ها در آلمان اکنون آن سیاست صلح آمیز را به فراموشی سپرده اند. در شرق آلمان متحد کنونی، درک اتحاد از جماهیر شوروی به عنوان نیرویی برای صلح هنوز در میان بسیاری از شهروندان زنده است؛ این ذهنیت همچنان وجود دارد که صلح در اروپا فقط با حضور روسیه برقرار خواهد بود و نه در ضدیت باروسیه. در حالی که متاسفانه وزیر امور خارجه فعلی آلمان مدعی است : «روسیه همیشه دشمن ما باقی خواهد ماند» و برعکس شهروندان آلمانی بیشتری اعلام می کنند: «روسیه دشمن ما نیست.» در چند هفته آینده، هشتاد و پنجمین سالگرد پیروزی بر تاریخ شرم آور آلمان جشن گرفته خواهد شد: ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ – روز تهاجم موذیانه آلمان به اتحاد جماهیر شوروی. ۲۷ میلیون شهروند شوروی در این تهاجم غارتگرانه هیتلر جان خود را از دست دادند. ۱۷۱۰ شهر و بیش از ۷۰٬۰۰۰ روستا، ده ها هزار شرکت صنعتی و همچنین مدارس، دانشگاه ها و مؤسسات فرهنگی به کلی ویران شدند. هیچ کشوری در جهان مجبور نبود بیشتر از اتحاد جماهیر شوروی برای قربانیان خود سوگواری کند. این حقایق تاریخی باید توسط دولت های مختلف به رسمیت شناخته و محترم شمرده شوند. سربازان ارتش سرخ جان خود را برای وطن و فراتر از آن برای بشریت فدا کردند. در پارک ترپتور در پایتخت آلمان، برلین، بنایی وجود دارد که سربازی شوروی را نشان می دهد او با یک دستش صلیب شکسته هیتلری را خرد می کند و با دست دیگرش کودکی آلمانی را حمایت می کند. این پیامی برای امروز ما هم هست. پیروزمندان جنگ جهانی دوم شایسته و لازم است که برای همیشه در حافظه مردم باقی بمانند – صرف نظر از رویدادهای سیاسی روزمره. یادبودهای آن دوران هشدار می دهند: هرگز دوباره جنگ، هرگز دوباره فاشیسم! بر دیوارهای پارلمان آلمان هنوز نوشته هایی از سربازان شوروی که ۸۱ سال پیش به رایشتاگ حمله کردند و پرچم سرخ پیروزی را برافراشتند قابل مشاهده است. همه آن ها عمیقا مرا تحت تأثیر قرار می دهند. در این کتیبه به خصوص از جمله نوشته شده است: «ای آلمانها، ما به آلمان شما آمده ایم تا دیگر شما روسیه ما نیایید.» تصور می کنم نویسنده این جمله بعنوان یک سرباز ارتش سرخ چه احساسی داشت اگر می توانست تجربه کند که آلمان بعد از هشتاد سال دوباره هوس کرده است اکنون دو باره طبق اراده حاکمانش علیه روسیه «آماده جنگ» شود. احتمالا می پرسید: چرا شما آلمانی ها تاریخ خودتان را فراموش می کنید؟ روس ها هرگز با نیت خصمانه به آلمان نیامدند. آن ها دو بار آمدند – یک بار علیه ناپلئون و یک بار به خاطر هیتلر. چگونگی پایان این ماجرا به خوبی شناخته شده است. اما شما، آلمانی ها، دو بار در قرن بیستم به سرزمین روسیه ما آمدید و حالا بار سوم دنبال بهانه ای بمنظور تهاجم علیه می گردید!؟ نه، این درست نیست! من فرزند جنگ هستم، در سال ۱۹۴۵ هشت ساله بودم، زنده ماندم تا پایان رژیم نازی و همچنین بیماری، گرسنگی و فقر را ببینم. برخی خاطرات کودکی ام هرگز فراموش نشدنی است . برای مثال، طعم خوش و مرطوب نان سرباز روسی همراه غذای گرم همراهش چه مزه ای داشت. نه چندان دور از خانه پدری یک افسر شوروی بود، مترجم فرماندهی نظامی. هر شب که از سر کار به خانه برمی گشت، برایم چیزی برای خوردن می آورد. یک تکه نان یا حبه های شکر، گاهی یک برش کیک. یک بار آهنگی زمزمه کرد و من قرار بود همراهی کنم. نمی توانستم این کار را بکنم. او به من گفت: «اما این شعری از گوته است.» پس من «شعر» گوته را از یک سرباز ارتش سرخ یاد گرفتم که والدینش را در جنگ توسط یک نظامی آلمانی از دست داده بود اما هنوز عشق به زبان و ادبیات آلمانی را حفظ کرده بود. من ماهیت واقعی فاتحانی ارتش سرخ را که نازی ها سعی داشتند ما را قانع کنند که آنها را به عنوان «بربرها» باور کنیم، فهمیدم. اما متاسفانه قدردانی از عمل آزادی بخش ارتش سرخ هرگز در آلمان شرقی مطرح نشد. این یک دلیل دولتی و در عین حال مسئله ای شخصیتی برای بخش بزرگی از جمعیت بود. مردم آلمان شرقی از بازگشت روس هراسی فعلی بشدت خشمگین هستند. در آستانه هشتاد و پنجمین سالگرد تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، بار دیگر از خودم می پرسم تاریخ چه مسئولیت اخلاقی بر دوش ما آلمانی ها تحمیل می کند. اولین چیزی که به ذهنم می رسد سخنی از هم وطنم زن مبارز «روزا لوکزامبورگ» است که اندکی پیش از جنگ جهانی اول درباره فریدریش انگلس نوشت: «جامعه بورژوایی با یک معضل روبرو است، یا گذار به سوسیالیسم یا بازگشت به بربریت.» عقل حکم می کند که حرکت به سوی جنگ روس هراسانه متوقف شود. تعیین مسیر آینده یعنی: بدون تسلیح مجدد، بدون موشک های جدید! آلمان لازم نیست «شایسته جنگ در جنگ طلبی» باشد، بلکه باید قادر به صلح باشد. دهه ها نسل من با شعار «برای همبستگی ضد امپریالیستی، صلح و دوستی» شکل گرفت. در دهه ۱۹۹۰، امپریالیسم سیاست تجاوز و تلاش برای تغییر رژیم، تحریم های اقتصادی و باج گیری را تشدید کرد. ما در همبستگی با مردم شجاع کوبا که قاطعانه در برابر امپریالیسم آمریکا مقاومت می کنند، ایستاده ایم. ما ارتباط عمیقی با ونزوئلا داریم. ما مجددا تأکید می کنیم که دیگر نمی خواهیم سیاست امپریالیسم را بپذیریم و می خواهیم فعالانه در کنار دوستان روس و چینی خود در مبارزه با فاشیسم، نظامی گری و جنگ، برای همبستگی ضد امپریالیستی، همزیستی مسالمت آمیز و دوستی بین ملت ها بایستیم.
تلگرام راه توده:
|
راه توده شماره 1003 - 27
خرداد 1405
اشتراک
گذاری:
