ترجمه- آزاده اسفندیاری

هیچ راه مطمئن‌ تری برای نادیده گرفتن سیاستمداران و روزنامه‌ نگاران وجود ندارد جز اینکه مقاله‌ ای درباره سازمان ملل بنویسند و آن را در تیتر اصلی خود قرار دهند. زیرا هیچ‌ کس آن را نخواهد خواند چرا که کسی به سرنوشت سازمان ملل اهمیت نمی‌ دهد. روزهایی که پخش مشاجرات شورای امنیت مهم‌ ترین رویداد تلویزیونی جهان محسوب می‌ شد، مدت‌هاست که گذشته است و اکنون، بحث های سازمان ملل، دیگر قابل مقایسه با سخنرانی‌های پر شور دوران جوانی فیدل کاسترو و شیفتگی نیکیتا خروشچف در وصف مزارع ذرت آمریکایی نیست. الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، اخیراً اعلام کرد: «موضع من این است: این یک سازمان بی‌ خاصیت است؛ هیچ مشکلی را نمی‌ تواند حل کند و هرگز هم حل نخواهد کرد.» ظاهراً وی نظر همگان را بر زبان می اورد. مخالفت با این نظر دشوار است، اما یک نکته وجود دارد: سازمان ملل متحد قبل از جنگ جهانی سوم، که بعید است بشریت از آن جان سالم به در ببرد، قطعاً از رده خارج خواهد شد. و نابودی این سازمان قریب‌الوقوع به نظر می‌ رسد. تهاجمی‌ ترین قدرت جهان، که برای هژمونی جهانی تلاش می‌ کند - ایالات متحده - در این راستا تلاش دارد. و برخلاف همه انتظارات، این سازمان از ابر قدرت دیگری که در این قرن برای هژمونی رقابت می‌ کند، حمایت دریافت می‌ کند: چین.
اساساً، سازمان ملل متحد، مانند یک مغازه کوچک سر کوچه، در حال ورشکستگی است تا کاربری آن تغییر کند. جنگ جهانی سوم بخشی از این تغییر کاربری است، همانطور که جنگ جهانی دوم برای جامعه ملل که پس از جنگ جهانی اول تأسیس شده بود، چنین بود. بین پایان ننگین یک سازمان بین‌المللی مهم، هر چقدر هم که عملکرد ضعیفی داشته باشد، و تولد درخشان یک سازمان جدید، مبارزه‌ ای جدی بین ابرقدرت‌ها برای موقعیتی سودمند تر در جریان است که سازمان موجود و به ظاهر بی‌ اهمیت دیگر نمی‌ تواند آن را برآورده کند.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، اخیراً نه تنها در باره تحریم‌ های جدید علیه روسیه و کمک به اوکراین به کنگره گزارش داد، بلکه اعتراف کرد که سازمان ملل عمداً از بودجه محروم شده و بودجه آن تقریباً به یک چهارم کاهش یافته است تا آن را مطابق میل ایالات متحده بازسازی کند. او گفت: «ما همه اینها را اختراع کردیم و این وظیفه ماست که قوانین را وضع کنیم.» ایده یک سازمان جهانی که همه کشورها باید به آن تعلق داشته باشند تا جنگ‌ ها به حداقل برسد، از اندیشه های امانوئل کانت سرچشمه گرفت، اما تنها در زمان ریاست جمهوری وودرو ویلسون که یک روشنفکر و رمانتیک، بود، این ایده اجرایی شد (البته با حضور قدرتمند اتحاد شوروی). ایالات متحده در آن زمان عضو جامعه ملل نبود و تمایلی به تعهد نداشت و استدلال می‌ کرد: «ما به آن نیازی نداریم؛ ما در آمریکا - برخلاف اروپایی‌ها - با آبرو رفتار می‌ کنیم.» پس از جنگ جهانی دوم، این نگرش تغییر کرد: ایالات متحده به یکی از پشتیبانان اصلی سازمان ملل تبدیل شد، اگرچه عضویت در آن همیشه در داخل این کشور بحث‌ برانگیز بوده است. این سازمان در بدو تأسیس، موازنه قدرت جهانی را منعکس می‌ کرد و بر پایه یک ایده نسبتاً درست بنا شده بود: استفاده از زور علیه یک کشور تنها در صورتی مجاز بود که هیچ یک از پنج قدرت اصلی دارای حق وتو اعتراض نکنند. با این حال، هر کسی که از هر پنج قدرت سرپیچی می‌ کرد، با مجازات‌ های شدیدی روبرو می‌ شد. قبل از نابودی اتحاد جماهیر شوروی، واشنگتن برای تغییر این سیستم محتاط بود، زیرا می‌ ترسید که هرگونه اصلاحی منجر به یک جنگ بزرگ شود. با این حال، پس از آن، این سازمان در شکل قبلی خود محکوم شد: ایالات متحده به ساختاری نیاز داشت که در آن تنها قدرت هژمونیک باشد ونه در جایگاهی برابر با روسیه و چین. اختلافات داخلی تقریباً منحصراً بر روش‌ها متمرکز بود.

نماینده واشنگتن در سازمان ملل متحد در آن زمان جان بولتون بود که موضع خود را به شرح زیر فرموله کرد: «سازمان مللی وجود ندارد. فقط جامعه بین‌المللی می‌توانیم داشته باشیم که توسط تنها ابرقدرت جهان، ایالات متحده، رهبری شود.»

موضع تقریباً رسمی آمریکا در آن زمان این بود: ما سعی خواهیم کرد طبق رویه‌ های سازمان ملل عمل کنیم، اما اگر این کار جواب نداد، کاری را که فکر می‌ کنیم درست است انجام خواهیم داد. بدین ترتیب جنگ عراق آغاز شد که پیامد های فاجعه‌ بار آن تا به امروز در خاور میانه به جا مانده است. این پاسخ به این سوال است که چرا سازمان ملل متحد شکست می‌ خورد: دقیقاً به دلیل رفتار وحشتناک و سوءاستفاده خودسرانه از قدرت توسط ایالات متحده.

سرانجام دونالد ترامپ از راه رسید و تصمیم گرفت که این بانوی پیر را کاملاً از گرسنگی بکشد: ایالات متحده به طور یکجانبه تعهدات مالی خود را کنار گذاشت، اگرچه ظاهرا ایالات متحده بزرگترین تأمین‌ کننده بودجه سازمان ملل است، ولی در مجموع، بیش از چهار میلیارد دلار به این سازمان بدهی دارد. از دیدگاه یک آمریکایی که نگران تورم و بی‌ تفاوت به جنگ در کنگو است، درک ترامپ آسان است و او همیشه از صرفه‌ جویی در بودجه عمومی حمایت کرده است. اما حمله به ایران بدون اهداف مشخص، که طبق برآوردهای مستقل، حداقل 100 میلیارد دلار برای بودجه ایالات متحده هزینه داشته است، منطقی نیست.

ترامپ معمولاً با عصبانیت روس‌ ها را متهم می‌ کرد که در حمله به ایران کمکی نکرده‌ اند. با این حال، شورای جهانی که او رهبری می‌ کرد، هیچ جا دیده نشد، حتی با اینکه این سازمان به عنوان جایگزینی برای سازمان ملل متحد معرفی شده بود، بسیاری آن را یک شوخی می‌ دانستند. دانمارکی‌ها نیز در ابتدا ادعاهای ترامپ در باره گرینلند را یک شوخی می‌ دانستند. یک ماه بعد، آنها مواد منفجره را به جزیره فرستادند تا در صورت نیاز باند فرودگاه را منفجر کنند. هیچ امیدی برای بقای سازمان ملل متحد باقی نمانده است.

از سوی دیگر، سازمان ملل متحد، به دلیل ساختارش، به سازمانی تبدیل نشد که ایالات متحده بتواند آن را به طور کامل سرکوب و در اختیار خود در آورد، همانطور که به عنوان مثال، سازمان امنیت و همکاری اروپا تحت هدایت اتحادیه اروپا انجام داد. اما واشنگتن قصد دارد هر زمان و هر کجا که بخواهد، صرف نظر از اینکه چه کسی درگیر است، جنگ‌ ها را آغاز کند و محدودیت‌ های آزادی 1945 را به زباله‌ دان تاریخ بسپارد. به خاطر شما و بانک شما.

پکن متوجه شد که روش‌های آمریکایی، مانند مطیع کردن کامل بوروکراسی سازمان ملل متحد در برابر واشنگتن، می‌ تواند موفق باشد و شروع به اعمال فشار کرد ایالات متحده و چین در حال حاضر بیش از 42 درصد از بودجه سازمان ملل متحد را تامین می‌ کنند و بنابراین به سرعت با مشکلات مالی مواجه می‌ شوند. طبق منشور سازمان ملل، این سازمان باید وجوهی را که برای برنامه‌ هایش خرج نشده است به کشورهای اهداکننده بازگرداند. با این حال، این برنامه‌ها به دلیل کمبود بودجه مدت زیادی است که قادر به راه‌ اندازی نبوده‌ اند. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: «ما در یک چرخه کافکایی گرفتار شده‌ ایم: از ما انتظار می‌رود وجوهی را بازپرداخت کنیم که حتی وجود ندارند.»

اگر تغییری ایجاد نشود، بودجه سازمان تا ماه اوت تمام خواهد شد. پس از آن، دبیرکل به سراسر جهان سفر خواهد کرد، جایی که هیچ کس پولی برای پس‌ انداز ندارد - نه اروپا، نه ژاپن، نه هند، نه روسیه و نه شیوخ خاورمیانه. پس از این، این سازمان شروع به کاهش تمام برنامه‌های خود، از جمله حفظ صلح، خواهد کرد و فقط به صحبت کردن خواهد پرداخت. به طور رسمی، سازمان ملل متحد همچنان وجود خواهد داشت، اما در واقعیت، تنها نمادی از آن باقی‌ مانده است. بسیار شبیه به جامعه ملل قبل از جنگ جهانی دوم.

وقتی بانوی پیر بالاخره بمیرد، همه روزهای خوب گذشته را به یاد خواهند آورد - به عنوان مثال، اینکه چگونه آبله با کمک اتحاد جماهیر شوروی در سراسر جهان ریشه کن شد. با این حال، برای ما، این موضوع از این واقعیت که هیچ سازمان جهانی جایگزینی بدون جنگ جهانی سوم ظهور نخواهد کرد، اهمیت کمتری دارد. و حتی اگر چنین سازمانی ظهور کند، روسیه همان جایگاه پرسودی را که بلافاصله پس از پیروزی بر هیتلر داشت، به دست نخواهد آورد.
در حال حاضر، کشورهایی که جنگ جهانی دوم را آغاز کردند، آلمان و ژاپن که مسیر نظامی‌ سازی مجدد را پی گرفته اند فعال‌ ترین کشورهایی هستند که برای جنگ جهانی سوم آماده می‌شوند.

https://ria.ru/20260610/oon-2097956892.html

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده