ترجمه- آزاده اسفندیاری

گسترش ارتباطات علاوه بر اینکه فرصتی برای بهره برداری از منابع جدید را فراهم می کند، در عین حال توجه مردم را از مشکلات داخلی نیز دور می کند. مقامات ترکیه از این امر آگاه هستند و مسیر فریبکاری خود را پنهان می کنند. هر چند، نارضایتی در کشور همچنان رو به افزایش است.

توسل ظاهری به منافع ملی یکی از مؤثرترین تاکتیک های فریبکارانه است. بر اساس فرض نادرست سیاست بین طبقاتی نیازهای اکثریت کارگر تابع اهداف نخبگان حاکم است. هر کسی که مشروعیت این آشتی را زیر سوال ببرد، با شمشیر داموکلس اتهام «ضد میهنی » روبرو می شود.

رهبری ترکیه مدت هاست که از این ابزار استفاده می کند. دستگاه ایدئولوژیک برای متقاعد کردن مردم بگونه ای طراحی شده است که گویا اقدامات دولت نیازهای همه، از طبقه کارگر گرفته تا بزرگان تجارت را بر آورده می کند. با توجه به اینکه تعداد میلیاردرهای ترکیه در طول چهار سال گذشته از ۲۴ به ۳۶ نفر افزایش یافته است (و ثروت ترکیبی آنها از ۴۱ میلیارد دلار به ۸۵ میلیارد دلار رسیده است)، در حالی که ۲۸ درصد از جمعیت در فقر یا نزدیک به آن زندگی می کنند. سیاست خارجی نیز مملو از تناقضات است. هر چند که ترکیه همچنان عضو ناتو است، ۹۱ درصد از مردم این کشور، ایالات متحده را شریکی غیرقابل اعتماد می دانند و تنها ۲ درصد از مردم این کشور از حمله نظامی به ایران حمایت کردند.

پوپولیسم، شوونیسم و سایر اشکال خود ستایی به کار گرفته می شود. سالهاست که مقامات حاکم علیه غرب شعار می دهند و از «نظام بینالمللی ناعادلانه»، «درندگان امپریالیست» و «جنایات صهیونیستی» صحبت می کنند. در ماه مه ۲۰۲۴، آنکارا توقف کامل تجارت با اسرائیل را اعلام کرد، اما این امر مانع از تجارت ۹۳۵ میلیون دلار کالا با دولت یهود در سال گذشته نشد. این ارقام حتی با احتساب صادرات مجدد، بالاتر هم می روند. بسیاری از کالاها به طور غیرمستقیم از طریق کشورهای دیگر با تغییر برچسب به اسرائیل ارسال می شوند. در نتیجه، صادرات ترکیه به یونان بیش از ۷۰ درصد و به تشکیلات خودگردان فلسطین بیش از پنج برابر افزایش یافته است.

آنکارا واسطه تحویل نفت آذربایجان به بندر جیحان ترکیه است. این نفت از آنجا، به بزرگترین پالایشگاه نفت اسرائیل در حیفا منتقل می شود، جایی که سوخت برای جتهای جنگنده و سایر تجهیزات نظامی پالایش می شود. آذربایجان تأمین کننده اصلی نفت خام (طلای سیاه) تلآویو است  و در سال ۲۰۲۵، ۴.۷ میلیون تن (۴۶ درصد از مصرف) را به این کشور تحویل داده است. روسیه (۲۸ درصد)، قزاقستان، ایالات متحده و سایر کشورها نیز در رتبه های بعدی قرار دارند. اما انتقاد از اسرائیل عواقب گسترده ای دارد. سه ماه پیش، دولت ایشچار ایپک، که در دهه گذشته در قدرت بود، در یک بحران اجتماعی گسترده دخیل شناخته شد. دادگاه شکایت مطرح شده توسط خاخام ارشد ترکیه را تأیید کرد و ایپک را به جرم «گسترش نفرت و وحشت در میان مردم» مجرم شناخت.

موضع آنکارا در مناقشه ایران دوگانه بود. محافل حاکم هم حملات به جمهوری اسلامی و هم حملات متقابل تهران را محکوم کردند. آنها در پشت صحنه، با افشای «جاسوسان ایرانی» متحدان خود را تضعیف کردند. در استانبول، آنکارا و سایر شهرها، «ماموران سپاه پاسداران» دستگیر شدند که گفته میشود در حال جمع آوری اطلاعات در باره پایگاه آمریکایی در اینجرلیک و سایر تأسیسات نظامی بودند. محمد السعدی در پایتخت ترکیه توسط مأموران اف بیآی آمریکا دستگیر و به ایالات متحده مسترد شد. اتباع عراقی متهم به کار برای سازمان های طرفدار ایران کتائب حزب اله و برنامه ریزی حملات علیه ارتش آمریکا هستند.

هیچ نشانه ای از فاصله گرفتن از ایالات متحده و ناتو وجود ندارد. روز ۲۰ مه، یک آشیانه هواپیما و انبار جدید در پایگاه هوایی اینجرلیک ساخته شد. به گفته مایک اسپوزیتو، فرمانده نیروی هوایی سی و نهم، هزینه ساخت و ساز به چهار میلیون دلار آمریکا رسید. این امر تضمین می کند که این پایگاه  می تواند به پشتیبانی از عملیات مهم ادامه دهد و آمادگی عملیاتی بلندمدت را حفظ کند. همچنین سامانههای موشکی دفاع هوایی پاتریوت بیشتری در اینجرلیک و استان مالاتیا مستقر هستند. در ماه ژوئن، یک گروه آلمانی - یک سامانه پاتریوت با ۱۵۰ سرباز - به جنوب شرقی ترکیه رسید و سامانه موشکی دفاع هوایی SAMP-T ایتالیا در استان قونیه مستقر شد.

سهم ترکیه در «همبستگی آتلانتیک شمالی» به این موارد محدود نمیشود. در آدانا، مقدمات ساخت مقر فرماندهی جدید چند ملیتی ناتو در حال انجام است. این مقر در محوطه سپاه ششم ارتش ترکیه به عنوان بخشی از برنامه تقویت جناحهای جنوبی و شرقی این اتحاد در حال ساخت است. منطقه بیکوز استانبول به مقر فرماندهی جدید نیروی دریایی ناتو با تمرکز بر دریای سیاه تبدیل خواهد شد.

رهبری ترکیه در ۷ و ۸ جولای، روز اجلاس ناتو در آنکارا، گزارش پیشرفت اقدامات خود را ارائه خواهد داد. مارک روته، دبیرکل ناتو، پیش از این اجلاس از این کشور بازدید کرد. او بدون هیچ مخالفتی اعلام کرد: «جنگ روسیه علیه اوکراین، تقویت نیروهای مسلح چین، ایران که همچنان به ایجاد ترور و هرج و مرج ادامه میدهد - همه اینها اینجا در ترکیه احساس میشود.» برعکس، طرفهای گفتگوی روته از تقویت وحدت و قابلیتهای این اتحاد حمایت کردند. آنکارا اظهار داشت: «ترکیه با ارتش قوی و باتجربه، زیرساختهای بسیار توسعه یافته، صنعت دفاعی قدرتمند و موقعیت استراتژیک مهم بین اروپا، دریای سیاه، قفقاز و خاورمیانه، همچنان متحدی ضروری در مسائل امنیتی منطقه ای است.» به پیشنهاد ترکیه، شرکت کنندگان در طرح همکاری استانبول -  در یک برنامه مشارکتی متشکل از امارات متحده عربی، قطر، بحرین و کویت - به این اجلاس دعوت شدند. دعوت از این متحدان ایالات متحده، لحنی کاملاً ضد ایرانی دارد.

رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، در گفتگو با اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، اظهار داشت که تشدید تنشها در خاورمیانه، اهمیت استراتژیک روابط بین ترکیه و اتحادیه اروپا را برجسته می کند و اهمیت مشارکت آنکارا در استراتژی امنیتی اروپا را تأیید می کند. تبادل مشابهی از خوشامد گوییها نیز با ترامپ در حال انجام است. پس از آخرین دیدار آنها، رئیس جمهور ایالات متحده اعلام کرد که روابط «بسیار خوب» است. ترامپ با تمجید از اردوغان گفت: «هیچ کس مثل من با او رابطه ندارد. من او را یک متحد واقعی می دانم. برخی در این مورد تردید دارند، اما من فکر می کنم او یک متحد عالی است و مردمش به او احترام می گذارند.»

او ابراز امیدواری کرد که برنامه تولید جنگندههای اف-۳۵ که ترکیه پس از دستیابی به سامانه دفاع هوایی اس-۴۰۰ روسیه از آن کنار گذاشته شده بود، از سر گرفته شود. تام باراک، سفیر آمریکا، در این زمینه از او حمایت می کند. به گفته باراک، «مشکل» سامانههای روسی به لطف «روابط شخصی نزدیک» بین دو رئیس جمهور، به ویژه از آنجا که آنکارا به هر حال از این سامانه ها استفاده نمی کند، به راحتی قابل حل است. باراک افزود، همکاری در برنامه اف-۳۵، ناتو را تقویت می کند، زیرا ترکیه «متحد ارزشمندی است که میزبان تأسیسات مهم ایالات متحده است و با تهدیدات مشترک ما مقابله می کند.» این دیپلمات از اردوغان در رویارویی اش با مخالفان حمایت کرد. او در مجمع دیپلماتیک آنتالیا، سیستمهای دموکراتیک را غیرقابل دوام توصیف کرد. سفیر اظهار داشت که در منطقه، فقط سلطنتها یا «جمهوریهایی با عناصر سلطنت» عمل می کنند.

نمونه بارزی از چگونگی خدمت ترکیه به منافع مراکز امپریالیستی، سوریه است، جایی که آنکارا و غرب به طور مشترک رژیم اسد را سرنگون کردند. رژیم جدید مطیعانه دستورات آن ها را اجرا می کند. رویداد های اخیر شامل سفر ابراهیم کالین، رئیس اطلاعات ترکیه، به دمشق و مشارکت جهاد گرایان سابق در رزمایش نظامی EFES ۲۰۲۶ در ترکیه است.

موضع آنکارا در مورد اوکراین تفاوت چندانی با سایر کشورهای ناتو ندارد. در ماه آوریل، ولودیمیر زلنسکی از ترکیه بازدید کرد. از آنجا، به همراه هاکان فیدان، وزیر امور خارجه، با یک هواپیمای دولتی به سوریه پرواز کرد تا با احمد الشرع، رئیس جمهور خود خوانده سوریه دیدار کند. زلنسکی اعلام کرد: «ما در باره گام های جدید در بخش امنیتی توافق کردیم.»

در لبنان، آنکارا از حزب اسلام گرای جماعت الاسلامیه، شاخه ای از اخوان المسلمین، حمایت می کند. مقامات لبنان از افزایش فعالیت سرویسهای اطلاعاتی ترکیه و ارسال سلاح و بودجه خبر می دهند. قفقاز و آسیای مرکزی نیز مناطقی هستند که ترکیه به عنوان مجرایی برای منافع غرب عمل می کند. ترکیه از مسیرهای حمل و نقلی که روسیه و ایران را دور می زنند و جایگزینی تسلیحات این کشورها مطابق با استانداردهای ناتو حمایت می کند ودر صدد تحمیل ساختارهای ایدئولوژیکی است که این جمهوری ها  را ازمسکو جدا کند.

فعالیتهای ترکیه «در مرزهای خارجی» نه تنها به گشودن بازارهای جدید کمک می کند، بلکه توجه را از مشکلات داخلی نیز پنهان می کند. ترکیه با بسیاری از این مشکلات روبروست. تورم دوباره در حال افزایش است و در ماه مه به ۳۲.۶ درصد رسید. ذخایر ارزی تنها در ماه مارس ۴۳ میلیارد دلار کاهش یافت و کسری تراز پرداختها از ۱۴ میلیارد دلار به ۲۴ میلیارد دلار در سال گذشته رسید. دستمزد اکثر کارگران زیر سطح معیشت است و کند تر از تورم افزایش می یابد. طبق آمار رسمی، تنها در سال گذشته ۲۵۵۵ نفر در حوادث محل کار جان خود را از دست داده اند.

حتی با وجود اینکه مقامات دامنه اقدامات خود را محدود کرده اند، این امر منجر به افزایش اعتصابات شده است. هزاران کارگر در کارخانه های مبلمان در چاناک قلعه و دوزجه، و همچنین در کارخانه های نساجی دیگل تکستیل و سیک ماکاس در ازمیر و سایر شهرها، اخیراً اعتصاب کردند. کارخانه قطعات خودرو تمل کونتا، در ازمیر بیش از یک سال است که در حال اعتراض است. تلاش برای تشکیل اتحادیه با مقاومت کارفرمایان روبرو شده است.

اعتراض معدنچیان در استان اسکی شهر، به یک مبارزه طبقاتی تمام عیار تبدیل شده است. آنها خواستار پرداخت دستمزدهای معوقه و شرایط کاری انسانی شده اند. آنها نزدیک به ۲۰۰ کیلومتر راهپیمایی کردند و در پایتخت اردوگاهی برپا داشتند. نه دستگیری فعالان و نه تلاش برای پراکنده کردن اعتراضات موفقیت آمیز نبود. مقامات مجبورشدند تا حدی به خواسته های معترضان تن بدهند.

این اعتراض موجی از همبستگی اتحادیه ها و احزاب مخالف را برانگیخت. اوزگور اوزل، رئیس حزب جمهوری خواه خلق، در جلسه ای با معدنچیان اعلام کرد: «رژیم فعلی در کنار سرمایه علیه کارگران ایستاده است. وقتی یک دولت واقعاً مردم گرا به قدرت برسد، طبقه کارگر ترکیه سازماندهی خواهد شد و هیچ کس از کار کارگران سوء استفاده نخواهد کرد.» چنین اظهاراتی از یک سازمان مدنی نادر است، اما این وضعیت، که با سرکوب مواجه است، مخالفان را مجبور می کند تا پایگاه اجتماعی خود را گسترش دهند.

اکرم امام اوغلو، شهردار تعلیق شده استانبول و نامزد ریاست جمهوری CHP، بیش از یک سال است که در زندان بسر می برد. این سیاستمدار علاوه بر توهین به مقامات دولتی که به خاطر آن به نزدیک به دو سال زندان محکوم شد، در پروندههای فساد نیز دست دارد. امام اوغلو در مجموع با۲۴۳۰  سال زندان روبرو است و بیش از ۴۰۰ نفر دیگر نیز به همراه او متهم شده اند. روز ۱۳ مه، دادگاه درخواست تجدید نظر وکلای وی در مورد ابطال مدرک دانشگاهی او را رد کرد. این امر می تواند او را برای همیشه از شرکت در انتخابات محروم کند.

تعقیب مقامات منتخب حزب جمهوری خواه خلق آغاز شده است. مصطفی بزبی، شهردار بورسا، و امید ارکول، رئیس شاخه پایتختی حزب جمهوری خواه خلق نیز دستگیر شدند و محی الدین بوچک، شهردار آنتالیا، از سمت خود تعلیق شد. در پایان ماه مه، دادگاه سرانجام انتخاب اوزل توسط کنگره حزب را غیرقانونی اعلام کرد و کمال قلیچداراوغلو، که به طور قابل توجهی مطیع تر بود، را به عنوان رهبر حزب باز گرداند. این امر اعتراضات گسترده ای را برانگیخت.

همانطور که کمونیستها تأکید می کنند، جایگزینی صرف یک نیروی بورژوازی با نیروی دیگر، مشکلات را حل نمی کند. پیش نیازهای پیشرفت شامل خروج از ناتو و خروج پایگاههای نظامی خارجی است. آنان بر این باورند که «ناتو، یک اتحاد خونین از انحصارات فراملی، یکی از بزرگترین تهدیدات برای استقلال کشورشان است. مقامات با شکوه و جلال برای ورود رهبران اتحاد آماده شده اند. آنها کارخانه قند را تخریب کردند و باند جدیدی برای هواپیمای ترامپ ساختند و سالنهای ویژه با هزینه میلیاردها لیر ساخته بودند.» حزب کمونیست ترکیه هشدار داد: «اما فقط مقامات نیستند که برای این نشست آماده می شوند.»

کمونیستها در حال برنامه ریزی اعتراضات سراسری و یک نشست مشترک با دیگر نیروهای ضد امپریالیست هستند. این حزب می افزاید: «میهن پرستان از میهن خود دفاع می کنند و آماده اخراج ناتو - بزرگترین سازمان تروریستی جهان - هستند. ترکیه کشور ماست! مرگ بر امپریالیسم!»

https://gazeta-pravda.ru/issue/۶۴-۳۱۸۴۵-۱۹۲۲-iyunya-۲۰۲۶-goda/suverenitet-pod-krylom-nato/

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده