بیمناک نتیجه نبرد آینده!

این هفته مراسم تشییع آیت‌الله خامنه ای در تهران و قم برگزار شد که در نهایت با تدفین ایشان در مشهد خاتمه خواهد یافت. همه شاهدان و حاضران مراسمی که در تهران برگزار شد معتقدند که این یکی از بزرگترین راه پیمایی ها و حضور مردمی در تاریخ نزدیک به پنجاه ساله پیش و پس از انقلاب ۵۷ است.

ما در این مراسم با نسل جدیدی مواجه شدیم که با نسل قبلی که در راه پیمایی ها و نماز جمعه ها حضور می یافت و عمدتا از سالمندان تشکیل می شد متفاوت بودند. هسته اصلی شرکت کنندگان در مراسم تهران میانسالان، جوانان، زنان و به ویژه دختران جوان و مهجبه بودند که حضور آنان نه تنها به عنوان شرکت کننده بلکه به عنوان گرداننده و سازماندهنده و مراقب نیز چشمگیر بود. شاید دو تجاوز ۱۲ روزه و۴۰ روزه آمریکا و اسرائیل و مقاومت جانانه ای که در برابر آن شد، به همان اندازه که قشر متوسط مرفه جامعه عمدتا غرق در توهم بازگشت سلطنت داشت منزوی کرد، در میان خانوارهای متوسط، تهیدست و پایین جامعه که از گذشته نیز به انقلاب ۵۷ دلبستگی داشتند نوعی نوزایی و اعتماد به نفس ایجاد کرد که حاصل آن به صورت پررنگ شدن حضور اجتماعی آنان دیده شد.

هرچه بود و هست، در این تردید نیست که ما اکنون شاهد تداوم انقلاب ۵۷ و آرمان های آن در نسلی جدید هستیم که فرزندان و نوه های انقلابیون ۵۷ محسوب می شوند. برای آنها بیش از هر چیز دفاع از استقلال کشور و برقراری عدالت اجتماعی مهم است. حتی اگر از نحوه برقرای این دومی درک دقیق یا عمیقی هنوز نداشته باشند ولی از فساد و اختلاف طبقاتی حاکم بر کشور نفرت دارند. این نسل خواهان تحولات عمیق است و دربرابر بازگشت به گذشته خود جمهوری اسلامی الیگارشیک غربگرا و طبقاتی می ایستد، چه رسد به گذشته سلطنتی.

بنابراین هیچکس – حتی خود برگزار کنندگان مراسم – مدعی نیستند که حاضران در این مراسم از وضع کشور راضی هستند. برخی نارضایتی ها در صفوف خود شرکت کنندگان مراسم مثلا در شعارهایی که بنوعی به نحوه مذاکرات با آمریکا مربوط می شد دیده می شد؛ که آن را – درست یا نادرست – برخاسته از توهم های غربگرایی در حاکمیت می دانستند که در همه عرصه ها و بویژه اقتصادی خود را نشان می دهد. می توان معتقد بود دلیل نارضایتی و بی اعتمادی بخشی از مردم به مذاکرات کنونی برآمده از تجربه ایست که در دیگر عرصه ها، کارنامه سیاست خارجی و به ویژه در زمینه سیاست های اقتصادی دارند و معتقدند تیمی با این تفکرات و کارکرد نمی تواند در عرصه سیاست خارجی بدرستی از منافع کشور دفاع کند.

بدینسان آنچه این توده عظیم را در مراسم تشییع گرد آورد دو عامل عمده بود:

اول دفاع از استقلال کشور و بقای ایران و تمدن چند هزار ساله ایرانی.

دوم نارضایتی از وضع کشور و بدست گرفتن پرچم تغییر، ولی در چارچوب حفظ ایران، نه به بهای نابودی آن.

 به همان اندازه که اکثریت مردم از مقاومت نیروهای نظامی کشور برای حفظ استقلال ایران خشنود هستند، به آن افتخار می کنند، و آیت‌الله خامنه ای را معمار ونماد آن می دانند، به همان اندازه از وضع در دیگر عرصه ها، به ویژه اقتصادی و سیاست خارجی ناراضی هستند و آن را فاسد و زبونانه و مایه ننگ کشور می دانند. دفاع از آن افتخار و پایان دادن به این ننگ – که در شعارها و پرچم های مراسم نیز بازتاب یافته بود - عاملی بود که نیروهای مذهبی، غیرمذهبی و دگراندیش کشور را به یک معنا؛ و تهیدستان و قشرهای متوسط و پایین جامعه را – به معنایی دیگر - در حول مراسم تشییع آیت‌الله خامنه ای گرد هم آورد.

برای ایران و مردم آن که وارث یک تمدن چند هزار ساله و در تداوم یک سده انقلاب ها و جنبش های بزرگ مردمی است، ننگ و افتخار انگیزهایی نیرومندتر از هر آنچیزیست که می تواند محرک رضایت و نارضایتی، یا همبستگی باشد. الیگارشی غربگرا که در تمام نهادهای دولتی، اقتصادی، رسانه ای و دستگاه سیاست خارجی ریشه دوانده، به عنوان عامل تولید ننگ ملی، باید در آینده منتظر پیکاری سرسختانه باشد.

        پیج فیسبوک راه توده