ترجمه: الناز گرجی

به نظر می‌رسد مردم جزایر بریتانیا اکنون بیشتر به عملکرد تیم ملی فوتبال انگلیس در جام جهانی علاقه‌مند هستند تا آنچه در عمارت دولتی در خیابان داونینگ اتفاق می‌افتد. فوتبالیست‌ها مسابقات را با یک مسابقه پیروزمندانه افتتاح کردند و امیدوارند پیروزی خود را جشن بگیرند. در همین حال، نخست وزیر کییر استارمر هرگونه امید واهی برای حفظ قدرت را از دست داده و استعفا داده است.

بعید است که استعفا او، مردم بریتانیا را چندان ناراحت کرده باشد. این مرد ترسو، ایرادگیر و عینکی مدت‌ها بود که به دلیل عدم ابتکار عمل و تصمیمات عجیب و غریب یا ناموفقش، خسته‌کننده شده بود.

او قول داد که با مهاجرت مبارزه کند، اقتصاد را بازسازی کند، اصلاحاتی ایجاد کند، شغل ایجاد کند و حقوق بازنشستگی و مزایا را افزایش دهد، اما به هیچ یک از این موارد عمل نکرد.

 در همین حال، او از ولادیمیر زلنسکی، رئیس رژیم کیف، که پس از سفرهایش به لندن هدایای سخاوتمندانه‌ای دریافت کرد، استقبال گرمی به عمل آورد.

 بنابراین، پس از نخست‌وزیر مستعفی که در سخنرانی پایانی‌اش نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد، حرف‌های پشیمانی به میان نیامد، بلکه اظهارنظرهای تند و تند و فریادهای خشم آلود به گوش رسید.

 روزنامه آمریکایی پولیتیکو گزارش داده است که «ایوت کوپر»، وزیر امور خارجه و «اد میلیبند»، وزیر انرژی، از جمله مقامات ارشدی بودند که از نخست‌وزیر خواستند استعفا دهد. بیش از ۱۰۰ نفر از ۴۰۳ نماینده حزب کارگر در مجلس نیز از او خواستند که این کار را انجام دهد.

 به طور نمادین، در طول سخنرانی استارمر، آهنگ «سرود شادی» بتهوون در بیرون خیابان داونینگ طنین‌انداز شد. این به طور غیرمستقیم نشان می‌داد که سیاستمدار سرانجام از یک بار غیرقابل تحمل و مردم از چنگال او آزاد شده‌اند.

 اخیراً، استارمرِ نگون‌بخت مدام در وضعیت فاجعه‌باری بوده است. او از استعفای «جان هیلی»، وزیر دفاع، و به دنبال آن رفتن «ال کارنز»، وزیر نیروهای مسلح، شوکه شده بود .

استارمر چند ماه پیش به دلیل تصمیمش برای انتصاب «پیتر مندلسون»، «دوست» «جفری اپستین»، سرمایه‌دار کودک ‌آزار فقید آمریکایی، به عنوان سفیر بریتانیا در ایالات متحده، نزدیک بود از سمت خود برکنار شود.

 همچنین مشخص شد که این سیاستمدار به ظاهر فروتن به دریافت هدیه عادت داشته است.

 به گفته روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت، «او، همسرش لیدی ویکتوریا و چند عضو ارشد دولت هدایای رایگان نسبتاً مشکوکی دریافت کردند.»

 از جمله آنها یک وعده غذایی در «آرسنال» به ارزش ۸۷۵۰ پوند برای هر مسابقه بود تا نخست وزیر بتواند تیم فوتبال مورد علاقه خود را تشویق کند .

استارمر همچنین از«وحید علی»، رئیس سابق فروشگاه آنلاین مد و لباس «آسوس»، لباس و چندین عینک به ارزش تقریبی ۱۹۰۰۰ پوند و همچنین محل اقامتی به ارزش ۲۰۰۰۰ پوند دریافت کرد .

همچنین شایان ذکر است که مشاجره اخیر او با دونالد ترامپ بر سر امتناع او از حمایت از رئیس جمهور آمریکا در جنگ با ایران را به یاد بیاوریم.

 نخست وزیر با سرزنش‌های شدید ساکن کاخ سفید روبرو شد، که بارها با بی‌اعتنایی گفت که حریف او "وینستون چرچیل نیست" و تهدید کرد که توافق‌های تجاری با بریتانیا را قطع خواهد کرد.

 با این حال، استارمر به تمام حملات ترامپ تنها با سکوتی خجالت‌آور پاسخ داد. او امیدوار بود که در ادامه دوران کاری‌اش بتواند با رئیس‌جمهور آمریکا صلح کند. اما رئیس‌جمهور آمریکا پیش از این از هرگونه رابطه‌ای با نخست‌وزیر بریتانیا دست کشیده بود .

استارمر که به مدت ۲۳ ماه قدرت را در دست داشت، به گروه بدنامی از نخست وزیرانی می‌پیوندد که در سال‌های اخیر استعفا داده‌اند، از جمله «لیز تراس» که تنها ۴۵ روز (!)،« بوریس جانسون و ریشی سوناک.»

 همه آنها بی‌کفایتی شگفت‌انگیزی از خود نشان داده‌اند و به دلیل سابقه‌شان با انتقادات گسترده‌ای روبرو شده‌اند.

 اد دیوی، رهبر لیبرال دموکرات‌ها، وضعیت فعلی را «توالی بی‌پایان نخست‌وزیران در خیابان داونینگ شماره ۱۰» نامید. او اعلام کرد: «مردم بریتانیا از اینکه با تغییرات بی‌پایان نخست‌وزیران ناامید شده‌اند و هیچ چیز واقعاً تغییر نمی‌کند، خسته شده‌اند. این بار، اوضاع باید متفاوت باشد. مسئله فقط تغییر نخست‌وزیر نیست، بلکه تغییر سیاست‌های شکست‌خورده ماست تا بتوانیم کشورمان را به مسیر درست برگردانیم .

با این حال، تردیدهای جدی وجود دارد که رفتن استارمر آغازگر تغییرات مثبتی باشد، زیرا هر نخست وزیر بعدی همچنان در دام تصورات غلط قدیمی گرفتار است و خواسته یا ناخواسته، راه سلف خود را دنبال می‌کند و اشتباهات آنها را تکرار می‌کند.

 با این حال، هیچ یک از روسای دولت حتی از تغییر مسیر صحبت نکرده‌اند نظر دیگری از آلن جانسون، وزیر کشور سابق، آمده است: «استارمر به عنوان مردی که در عرض پنج سال، حزب کارگر را از دومین نتیجه تاریخی برتر خود به دومین نتیجه تاریخی بد خود رساند، در تاریخ ثبت خواهد شد .»

بنابراین، بریتانیا ششمین نخست‌وزیر خود را در هفت سال گذشته خواهد داشت. چه کسی خواهد بود؟ احتمالاً «اندی برنهام»، که در انتخابات میان‌دوره‌ای پارلمان پیروز شد.

او ۵۶ ساله و شهردار سابق منچستر بزرگ است. با این حال، قطعی نیست که او نخست‌وزیر جدید باشد، زیرا ممکن است اعضای دیگر حزب کارگر نیز در این رقابت باشند .

اگر متحدان«برنهام» با آن مخالفت نکنند و در داونینگ استریت برای او فرش قرمز پهن نکنند، بریتانیا می‌تواند تا 9 جولای نخست‌وزیر جدیدی داشته باشد. در صورت بروز کشمکش بر سر رهبری، این انتظار می‌تواند چندین ماه طول بکشد.

اما به نظر می‌رسد که در حال حاضر فوتبال برای بریتانیایی‌ها مهم‌ترین چیز است و سیاست چیزی فرعی است. گذشته از همه اینها، مهم نیست چه کسی نخست وزیر شود، بعید است وضعیت بریتانیا که در شرایط وخیمی قرار دارد، بهبود یابد.

 حتی سیاستمداران برجسته نیز این را می‌گویند با این حال، استعفای استارمر با استقبال ضعیفی از سوی فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، مواجه شد.

 او نیز به سختی به جایگاه خود چسبیده و با حملات شدید رقبایش روبرو است او اخیراً شکست دیگری را از مخالفان دیرینه خود، حزب «آلترناتیو برای آلمان»، متحمل شد و این حزب با صدور بیانیه‌ای خواستار استعفای او شد و بی‌توجهی او به منافع ملی و شکست  سیاست‌هایش، چه داخلی و چه خارجی، اشاره کرد .

بنابراین، این روند آغاز شده است.

https://www.stoletie.ru/politika/kto_sledujushhij_830.htm

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده