ترجمه- آزاده اسفندیاری

در درگیری بین ترکیه و اسرائیل، هر کدام بر اساس منافع ارتجاعی خود پیش میروند. هر دو کشور بر گسترش حوزه نفوذ خود و پنهان کردن تضادهای داخلی متمرکز اند. اما واقعیت این است که مردم منطقه گروگان این دسیسه ها هستند.

 جنبه های تاریک جامعه بورژوازی - از استثمار روزمره گرفته تا درگیریهای نظامی - در پیله ای متراکم از فریب و دروغ پوشیده شده است. سرکوب با «کارایی اقتصادی»، تشدید اقدامات با «امنیت اجتماعی» و گسترش با اهداف والا از «احیای عدالت تاریخی» گرفته تا «حفاظت از مردم برادر» توجیه می شود. در پشت صحنه این نمایش میهن پرستانه، دشمنان سرسخت بدون ذره ای پشیمانی ویرانی به بار می آورند. و وقتی مزایای آشتی بیشتر از مزایای دشمنی باشد، آنها در ملاء عام یکدیگر را در آغوش می گیرند.

یک مثال کلاسیک و روشن، مناقشه ترکیه و اسرائیل است. آنکارا، اولین پایتخت یک کشور مسلمان است که استقلال دولت یهود را به رسمیت شناخت و برای دهه ها مهمترین متحد آن در خاورمیانه باقی ماند. پس از به قدرت رسیدن حزب عدالت و توسعه، همکاری استراتژیک ادامه یافت، اما هر دو طرف بطور واضح و قابل توجهی فعال تر شده اند. خوشبختانه، این دو رهبر برابرند. هم رجب طیب اردوغان و هم بنیامین نتانیاهو، هنر پوپولیسم را به سطح جدیدی رسانده اند. کارلوس لاتوف، هنرمند چپ گرای برزیلی، به طرز ماهرانه ای این موضوع را به تصویر کشیده است. در یکی از کارتونهایش، اردوغان زانو زده و دستش را روی قلبش گذاشته است. او اعلام می کند: «من عاشق فلسطین هستم!» در حالی که صندوق رأی نزدیک پر از برگه رأی است. با این حال، روی دیواری که سایه افتاده است، میتوان دست دادن محکمی بین اردوغان و نماینده اسرائیل را مشاهده کرد.

تصویری که 15 سال پیش پدیدار شد، همچنان زنده است. در طول این سالها، هر دو طرف بارها به یکدیگر توهین کرده اند و همزمان روابط تجاری خود را ادامه داده اند. سردی فعلی روابط نیز از این قاعده مستثنی نیست. اردوغان، خود را حامی فلسطینیها معرفی می کند و اسرائیل را یک دولت تروریست می نامد، نتانیاهو او را به عنوان یک هیتلر و قصاب امروزی محکوم میکند. دومی عقب نشینی نکرده و از عباراتی مانند مستبد یهود ستیز که مردم خود را سرکوب می کند نام می برد.

تمجیدهای متقابل کافی نیست. مقامات ترکیه، حکم بازداشت نتانیاهو و دیگر جنایتکاران جنگی را صادر کرده و درخواست مربوطه را به اینترپل ارائه داده اند. نیروی هوایی اسرائیل به پایگاه هوایی ابوالظهور در سوریه حمله کرد و آنکارا را به تلاش برای تصرف آن متهم کرد. نتانیاهو اعلام کرد: «ما حضور نظامی ترکیه در سوریه را که اسرائیل را تهدید می کند، تحمل نخواهیم کرد.»

پشت این لفاظی های دراماتیک، منافع عمل گرایانه نهفته است. ترکیه و اسرائیل که به طور مشترک بشار اسد را سرنگون کرده اند، برای نفوذ در سوریه با هم رقابت می کنند. ترکیه شمال این کشور را در کنترل دارد و بنادر، میدانهای نفتی، ذخایر فسفات و سایر منابع طبیعی را تصرف کرده است. ارتش سوریه، متشکل از گروههای اسلام گرای سابق، نیز به آنکارا وابسته اند.

تلآویو، چندین منطقه در جنوب غربی سوریه را اشغال کرده و در تلاش است تا اقلیتهای قومی مانند دروزیها و کردها را به خود جذب کند. اسرائیل همسایه خود را به عنوان سکوی پرشی در مبارزه خود علیه ایران می بیند. نتانیاهو اخیراً از کوه هرمون که توسط سوریه تصرف شده بود، بالا رفت و خود را به عنوان یک رهبر نظامی شکست ناپذیر معرفی کرد. او اعلام کرد: «ما در اوج هستیم. دمشق اینجاست، لبنان اینجاست، بلندیهای جولان اینجاست. ما اجازه نخواهیم داد که حتی یک ارتش تروریستی در مرز ما جای پایی پیدا کند.»

یکی دیگر از نقاط حساس، شرق مدیترانه است. اسرائیل به یونان و قبرس نزدیک تر شده و توافقنامه هایی در باره استخراج و حمل و نقل نفت و گاز امضا کرده است. تلآویو از آتن در توسعه سیستم دفاع هوایی سپر آشیل حمایت میکند و سلاحهایی را به آن عرضه می کند.

این برنامه ها آنکارا را خشمگین کرده است. یونان متهم به تمایل به استقرار موشکها و فناوریهای نظارتی در جزایر نزدیک است. وزارت دفاع ترکیه از آمادگی برای «همه رویدادهای احتمالی، از جمله بحرانها، تنشها و جنگ» خبر داد. تأسیس دو پارک ملی دریایی، فتحیه-کاش و کوزی اگ، اعلام شد. وزارت امور خارجه یونان با این استدلال که مرزهای پارک فراتر از آبهای سرزمینی ترکیه است، به آنکارا اعتراض کرد.

با این حال، آیا اختلافات آنقدر عمیق است که برخی ناظران پیش بینی یک درگیری نظامی را می کنند؟ ترکیه همچنان یک کشور ترانزیت برای محمولههای نفتی آذربایجان به اسرائیل است. از زمان اعمال تحریم دو سال پیش، حداقل 14.4 میلیون بشکه سوخت از طریق ترکیه به اسرائیل منتقل شده است. از آنجا، کالاها توسط کشتیهای فله بر با پرچم های خارجی به اسرائیل ارسال میشوند، در حالی که دولت خود گردان فلسطین به عنوان مقصد نهایی ذکر شده است.

حزب کمونیست ترکیه، به ماهیت نظری این رویارویی توجه دارد. استدلال این حزب این است که طبقه حاکم نمیتواند اسرائیل را به طور جدی برنجاند، زیرا به عنوان پیمانکار فرعی امپریالیسم عمل می کند. کمونیستها اجلاس ناتو در آنکارا در ماه ژوئیه را به عنوان مدرکی برای این امر ذکر می کنند. برگزارکنندگان و مهمانان بر نقش ویژه ترکیه در تضمین امنیت در منطقه تأکید کردند.

رهبری ترکیه هیچ نشانه ای از انحراف از استراتژی ایالات متحده و ناتو نشان نداده است. در طول این اجلاس، از تأسیس «بانک دفاع، امنیت و تاب آوری» حمایت کرد. این سازمان با سرمایه اولیه 20 میلیارد دلار، پروژههای نظامی مشترک را تأمین مالی خواهد کرد. اعضای بنیانگذار شامل ترکیه، سایر اعضای ناتو و اوکراین هستند. آنکارا در ابتکار عمل برای ایجاد فهرست اولویتها برای نیروهای مسلح اوکراین شرکت کرد. اردوغان اطمینان داد: «ما به کمک و تکمیل حمایت نظامی که قبلاً به اوکراین ارائه می دادیم، با سلاح های زرادخانه خود ادامه خواهیم داد.» ترکیه قصد دارد سلاحهای آمریکایی، از جمله سامانههای موشکی M270، موشکهای بالستیک ATACMS، گلوله های توپخانه و موارد دیگر را به کیف عرضه کند.

پنج جنگنده اف-16 ترکیه و 76 پرسنل نظامی وارد استونی شدند. در ماه اوت، آنکارا در رزمایش های هوایی ناتو در رومانی و پیش از آن در مانورهای دریایی در دریای بالتیک شرکت کرد. متیو ویتاکر، نماینده دائم ایالات متحده در ناتو، گفت: «ترکیه متحد بزرگ و دوست خوبی است. این کشور دارای یک پایگاه صنعتی بسیار مهم است که قادر به تولید سلاحهای مورد نیاز اتحاد است.»

ترامپ همچنین بارها از همتای خود تمجید می کند. از جمله موارد دیگر، او قول داد تحریمهای اعمال شده به دلیل خرید سامانههای اس-400 از روسیه توسط ترکیه را که آنکارا را از برنامه تولید و تهیه جنگنده های اف-35 مستثنی می کرد، لغو کند. ترامپ اعلام کرد: «ما نمیخواهیم دوستان را مجازات کنیم؛ اردوغان از بسیاری جهات به ما کمک کرده است.» در مورد سامانههای اس-400 که سالهاست از رده خارج شده اند، ترکیه در حال مذاکره برای فروش آنها به پادشاهیهای عرب است. ایالات متحده فروش 80 موتور اف-110 برای جنگندههای جدید KAAN ترکیه را تأیید کرد. در پایان ماه سپتامبر، آنکارا و واشنگتن توافق نامه ای در مورد همکاری هسته ای امضا کردند.

درگیری آشکار با اسرائیل ریشههای سیاسی داخلی نیز دارد. محافل حاکم ترکیه در مواجهه با کاهش اعتماد، برای حفظ قدرت تلاش می کنند. نامزدی اردوغان برای سومین دوره ریاست جمهوری در دور آینده که از قبل هم محل سوال بوده، بعید به نظر می رسد. مهمت اوچوم، مشاور ریاست جمهوری، اظهار داشت که رئیسش قطعاً میتواند نامزد شود، مشروط بر اینکه پارلمان حداقل چند روز قبل از پایان دوره ریاست جمهوری او، انتخابات جدید را برگزار کند. حزب راست افراطی جنبش ملی، شریک اصلی ائتلاف با AKP، قصد خود را برای نامزدی اردوغان اعلام کرده است.

اما یافتن روزنه ها تنها نیمی از نبرد است. جلوگیری از ظهور یک رقیب محبوب نیز به همان اندازه مهم است. به مدت بیست سال، رژیم حاکم در این امر موفق بود. دوران ریاست کمال قلیچدار اوغلو به عنوان رئیس حزب مخالف جمهوری خواه خلق به نفع آنکارا بود: اگرچه او رسماً از دولت انتقاد میکرد، اما از هیچ «خط قرمز» نا گفته ای عبور نکرد. همه چیز با پیروزی اکرم امام اوغلو در انتخابات شهرداری استانبول تغییر کرد. این عضو کاریزماتیک CHP نه تنها قلیچدار اوغلو را تحت الشعاع قرار داد، بلکه حتی در حمایت رأی دهندگان از خود اردوغان نیز پیشی گرفت...

از سویی دیگر، آزار و اذیت کارگران شدت گرفته است. اعتراض گسترده معدنچیان در پایتخت که خواستار پرداخت دستمزدهای معوقه و حق بیمه تأمین اجتماعی بودند، منجر به دستگیری گوکای چاکیر، رئیس اتحادیه مستقل معدنچیان، و دیگر فعالان شد. تظاهرات معلمان که خواستار قرارداد های دائمی و حقوق پایه بودند، سرکوب شد. مقامات، کمبود بودجه را بهانه می کنند، در حالی که پیش بینی می شود هزینه های نظامی تا سال 2029، 229 درصد افزایش یابد...

مقامات نه تنها به دستگاه سرکوب متوسل می شوند، بلکه با کارت ضد اسرائیلی نیز بازی می کنند، اما عملاً این روشها تنها تناقضات را شدت می بخشند. کمال اوکویان، دبیرکل KPT، میگوید: «تا زمانی که به سرمایه داری زمان و فضا برای مانور بدهیم، فقط مقیاس فاجعه افزایش خواهد یافت.»

این موضوع در مورد اپوزیسیون بورژوایی نیز صدق می کند. حزب جدید در تلاش است تا حمایت گسترده ای را به دست آورد. پلتفرم آن شامل افزایش حداقل دستمزد، تقویت اتحادیه های کارگری و ارائه آموزش و مراقبتهای بهداشتی رایگان است. اوزل، از اجلاس ناتو انتقاد کرد و قول داد که «با همه اشکال امپریالیسم مبارزه کند.» در عین حال، او خواستار اتحاد «کارگران، کشاورزان و صنعتگران» است. حزب جدید قول می دهد که نفوذ ترکیه در ناتو را تقویت کند، روند الحاق آن به اتحادیه اروپا را تسریع و به استقلال بانک مرکزی تضمین دهد. به عبارت دیگر، این حزب مسیر بورژوازی را در پیش می گیرد، اما سعی دارد موضع خود را نرم تر کند.

فرآیندهای مشابهی را میتوان در اسرائیل نیز مشاهده کرد، جایی که انتخابات پارلمانی در 27 اکتبر برگزار خواهد شد. رژیم حاکم برای جلوگیری از مجازات جنایات خود، توجه را از شهروندان منحرف می کند. پوسترهای انتخاباتی حزب لیکود نتانیاهو نمونه بارز این موضوع هستند: آنها تصاویری از اردوغان، مجتبی خامنه ای، رهبر ایران، زوران ممدانی، شهردار نیویورک و نعیم قاسم، رهبر حزب الله را نشان می دهند. در عنوان پوستر آمده است: «آنها میخواهند نتانیاهو ببازد. نگذارید برنده شوند!» برای اینکه رأی دهندگان را در حالت ترس دائمی نگه دارد، رژیم به اقدامات تلافی جویانه دامن می زند. ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی، طرحی را برای اخراج فلسطینیها از نوار غزه ارائه کرده است که قرار است ظرف هفت سال اجرا شود. در کرانه باختری، پاکسازی قومی روزانه شدت می گیرد. طبق گزارش سازمان ملل، به طور متوسط هر ماه بیش از 120 خانه فلسطینی تخریب می شود. در عین حال، مقامات اسرائیلی ساخت بیش از 12 هزار واحد مسکونی در سرزمینهای اشغالی را تصویب کرده اند. همانطور که بزالل اسموتریچ، عضو کابینه، می گوید، هر شهرک جدید یهودی «میخی دیگر بر تابوت یک کشور فلسطینی» است.

اشغال جنوب لبنان و بمباران گسترده در حال تشدید است. 600 هزار نفر از ساکنان این کشور همچنان پناهنده هستند و 90 هزار خانه توسط متجاوزان ویران یا آسیب دیده است. سرمایه آماده است تا برای حفظ سلطه خود، مرتکب هر دروغ و جنایتی شود. تنها راه حل این مشکل، همان چیزی است که کمونیست های ترکیه پیشنهاد کرده اند: «سرمایه داری را نا بود کنید قبل از اینکه بشریت را نابود کند!» آنها این خواسته را فریاد می زنند.

https://gazeta-pravda.ru/issue/115-31896-1619-oktyabrya-2026-goda/blizhnevostochnyy-maskarad

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده