ترجمه و تدوین: آذرنگ

توازن جدید قدرت در کنگره ایالات متحده، نتیجه درگیری بین دو نهادی است که افکار عمومی را درچنگ خود دارند.

دوئلی که در آن «یخچال» بر «تلویزیون» پیروز شد. با این حال، جاه‌طلبی‌های سیاست خارجی دولت آمریکا - و همچنین مظاهر عینی آنها (تحریم‌های تعرفه‌ای علیه متحدان، ادعاهای ارضی - از کانادا تا گرینلند)، و تجاوز علیه ایران در چارچوب «ائتلاف اپشتاین» - این بار نقشی به همان اندازه تعیین‌کننده در انتخاب رهبران در قدرت ایفا کردند.

عدم تعادل اجتماعی-اقتصادی در رفاه شهروندان ما که در دوران ترامپ رخ داد، عمدتاً محصول «فشار بیش از حد امپریالیستی» بود.

در دوران ترامپ، آمریکا قادر نبود همزمان دو جنگ گرم - علیه روسیه و ایران - و یک جنگ سرد سوم - جنگ سرد با چین - را به راه بیندازد.

انسداد تنگه هرمز، واکنش نامتقارن ایران به حمله بی‌دلیل اسرائیل و ایالات متحده، ده‌ها کشور در «غرب جمعی» را در حالت بهت و حیرت فرو برد.

کمبود انرژی و کود برای بخش کشاورزی که در نتیجه آن ایجاد شد، فشار تورمی را تشدید کرد و توانایی آنها را در تضمین امنیت غذایی شهروندانشان زیر سوال برد.

پیامدهای تکبر و جنگ‌طلبی امپریالیستی خود را به طرق مختلف نشان داده است. تصادفی نیست که مجله معتبر «سیاست خارجی» با پایبندی به بی‌طرفی آکادمیک، با لحنی خشک می‌گوید«ریاست جمهوری ترامپ نه تنها به عنوان کاتالیزوری برای افول آمریکا عمل کرده است..»

 حامیان سیاست خارجی سنتی واشنگتن از این موضوع ابراز تاسف می‌کنند که به نظر می‌رسد رأی‌دهندگان دیگر ایده رهبری جهانی آمریکا را نمی‌پذیرند.

در همین حال، جناح مترقی و محافظه‌کارانی که طرفدار سیاست خویشتن‌داری هستند، ترامپ را تا حدودی ریاکارانه به انحراف نارضایتی عمومی از وعده‌های عمل نشده کاخ سفید در مورد هژمونی جهانی متهم می‌کنند .

نویسنده سیاست خارجی «فارین پالیسی» ادامه داد: «کسانی که طرفدار خویشتن‌داری هستند معتقدند که آمریکایی‌ها از جنگ‌های بی‌پایان خسته شده‌اند و ماجراجویی‌های پرهزینه در خارج از کشور را نمی‌خواهند.»

طرفداران خویشتن‌داری بدون شک درست می‌گویند که واشنگتن بهتر است گذار به جهان چندقطبی را بپذیرد تا اینکه با خشونت در برابر آن مقاومت کند و در نتیجه خود را نابود کند.

یک اظهارنظر کاملاً معقول، از یک تحلیلگر مجله‌ای که در سال ۱۹۷۰ تأسیس شده است - که هدف آن ارائه‌ی ابزاری برای نظرات «جایگزین» است - تکرار وعده‌های انتخاباتی ترامپ است.

چهل و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده، که دوره دوم ریاست جمهوری خود را به پایان نرساند، در آن زمان شایستگی‌های خود را جار می‌زد و وعده‌های متعددی می‌داد به امید اینکه چهل و هفتمین رئیس جمهور شود و به کاخ سفید بازگردد.

 در آن زمان، ترامپ ادعا کرد که از مداخلات مسلحانه - که تا حد زیادی بی‌ثمر ثابت شده بود - در امور کشورهای مستقل خارجی (همانطور که با خروج از افغانستان و به دنبال آن از عراق مشهود بود) دست خواهد کشید تا برعکس، خود را وقف «سر و سامان دادن به اوضاع» کند.

 به نظر می‌رسد ترامپ گروگان مجتمع نظامی-صنعتی و حزب جنگ‌طلب غیررسمی خود شده است.

این واقعیت که رئیس جمهور یک کشور مستقل، دارای حاکمیت و تا حد زیادی خودکفا، تسلیم ترغیب نخست وزیر اسرائیل برای حمله خائنانه به ایران شد (در آن زمان، مذاکرات بسیار موفقی با ایرانیان در جریان بود)، این ضرب المثل را در خاطر آمریکایی ها زنده کرد: «سگ دم تکان می دهد.»

یک شهروند آمریکایی عاقل، پایبند به ارزش‌های سنتی، مرد خانواده، قانون‌مدار و خداترس، کاملاً حق دارد که احساس کند فریب خورده است.

 آنچه او احساس می‌کرد - ناامیدی، خشم فروخورده و تحقیر مطلق - در سوم نوامبر به برگه رأیی که به صندوق انداخته شد، تبدیل شد.

همه چیز سرانجام آرام خواهد شد. سوال این است: دقیقاً چه زمانی؟

شکست خردکننده جمهوری‌خواهان «ارتدکس» - که اکثریت خود را در مجلس نمایندگان و سنا از دست داده‌اند - فصل ۱۹ (آیه ۳۰) انجیل« یوحنا» را تداعی می‌کند: «چون عیسی شراب ترش را نوشید، گفت: 'تمام شد.' سپس سر خود را پایین انداخت و جان خود را تسلیم کرد.»

«طرفداران ترامپ» جان خود را تسلیم نکرده‌اند، اما از بسیاری جهات، آن را از دست داده‌اند.

درگیری بین دو جناح حاکم، که نمادهای آنها همچنان فیل و الاغ هستند، اکنون با شدت بیشتری ادامه خواهد یافت: «دموکرات‌ها» بدون شک تقریباً تمام ابتکارات کاخ سفید را مسدود خواهند کرد، در حالی که همزمان «گلف‌باز بلندپرواز» را به استیضاح تهدید می‌کنند.

در نتیجه، تشکیلات سیاسی محلی در نهایت به ترکیبی نسبتاً گیج‌کننده از یک مسابقه نیزه ‌بازی و یک سیرک سیار شباهت خواهد یافت .

برای مسکو، اختلافات و درگیری‌های داخلی در درون ستیزه‌جوترین تشکیلات سیاسی و ملتی که به نمایش خشونت به بیرون عادت دارد، مفید خواهد بود.

آنها زمان و انرژی کمتری را صرف «ماجراجویی‌های پرهزینه در خارج از کشور» (اصطلاحی که مجله فارین پالیسی از آن استفاده می‌کند) خواهند کرد.

آنچه نگران‌کننده است این است که واکنش‌های روان‌پریشانه در قوه مجریه می‌تواند بیشتر شود.

درست قبل از انتخابات، دولت ترامپ از توافق بین ایران و پادشاهی‌های خلیج فارس برای توقف خصومت‌ها خبر داد.

 احتمالاً، برای جبران تلخی ناشی از تجاوز شکست‌خورده، ترامپ حتی در مورد برنامه هسته‌ای تهران امتیازاتی داد و موافقت کرد که دارایی‌های ایران را آزاد کند.

اماپنتاگون طرحی برای یک حمله برق‌آسا به مدت... سه روز تدوین کرده است. کارشناسان محاسبه کرده‌اند که مهمات و موشک‌های ضدموشک ذخیره شده تا این مدت دوام خواهند آورد.

علاوه بر این، تاکر کارلسون، روزنامه‌نگار محبوب (از نوع «حقیقت‌گو») به تازگی خبر جنجالی‌ای را منتشر کرد: در روزهای پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، فرمانده کل قوا، ترامپ، دستور حمله هسته‌ای به کوه «پیکاکس» در مرکز ایران را خواهد داد، جایی که «طبق اطلاعات اسرائیل»، ایرانیان «ممکن است برنامه غنی‌سازی اورانیوم خود را از سر گرفته باشند.»

تاکر به نقل از یک منبع آگاه در دولت گفت: «بی‌بی (بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل) هر روز در این مورد با ترامپ تماس می‌گیرد

تصور کنید اگر ایالات متحده برای دومین بار در تاریخ جهان از سلاح‌های هسته‌ای استفاده کند.

عواقب آن غیرقابل پیش‌بینی خواهد بود. در آن صورت جلوگیری از رادیکالیزه شدن جهان اسلام بسیار دشوار خواهد بود.

علاوه بر این، رادیواکتیویته ناشی از تکرار جنایات علیه بشریت که در هیروشیما و ناگازاکی مرتکب شده است، روابط بین‌المللی را برای سال‌های زیادی مسموم خواهد کرد.

 جهان غیر غربی متقاعد خواهد شد که اعتماد به یک قدرت هسته‌ای که در ۲۵۰ سال حیات خود تنها ۲۰ سال بدون جنگ را تجربه کرده است، بیهوده است.

 برای مسکو، چنین افزایشی در مخاطرات سیاست نئوامپریالیستی غرب، حداقل، اعتبار مذاکره‌کنندگان آمریکایی را در تمام کانال‌های دیپلماتیک تضعیف خواهد کرد.

توانایی ایالات متحده برای مذاکره به عنوان قدرتی که از سال ۲۰۱۴ در صحنه عملیات اوکراین، جنگی اعلام نشده علیه روسیه به راه انداخته است، از بین خواهد رفت.

این نگران‌کننده است! ما در دیالکتیک آرامش می‌یابیم: همه چیز در جریان دائمی است و بسیاری از فرآیندها - به ویژه در سیاست جهانی - مبتنی بر تضادها هستند.

با این حال، در بستر یک تاریخ «فشرده» و «شتاب‌زده»، تغییرات مثبت می‌توانند در کمترین زمان رخ دهند.

 بیایید پیام اساسی «ایوان بونین »را که در آغاز سال ۱۹۲۴ خطاب به مهاجران روسی در پاریس گفت، به یاد آوریم:برادران ارتدکس من، بیایید منتظر بمانیم تا خدا هورد را تغییردهد https://www.stoletie.ru/politika/vybory_v_ssha_revansh_sinih_i_kollaps_krasnyh_324.htm

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده