راه توده                                                                                                                                                          بازگشت

 

 

سرمقاله ۱۰۲۳

زیر پوست ایران

نه شورش، بلکه یک جنبش است

     

آیا ایران به سمت آشوب می رود؟ یا شاهد یک جنبش اجتماعی خواهیم بود؟ یا ترکیبی از آنها؟ اینها پرسش هایی است که برای بسیاری از مردم، کارگزاران حکومت، جناح های مختلف سیاسی و رقیب، و حتی دشمنان خارجی ایران مطرح است.

شک نیست که طرحی برای ایجاد آشوب در کشور وجود دارد. طراحان آن الیگارش های بزرگی هستند که بعنوان اصلاح طلب و اصولگرا، بخش دولتی یا غیردولتی و خصوصی، اهرم های اقتصادی کشور را بدست گرفته اند. مالکان بانک های خصوصی و همدستان آنها در بانک های دولتی و نیمه دولتی، کارگزاران بزرگ بورس، وابستگان حکومتی که پتروشیمی ها و صنایع فولاد و اتومبیل و مواد غذایی و غیره که اموال متعلق به مردم و جامعه را از طریق خصوصی سازی تصاحب کرده اند و مانع توزیع ثروت حاصل از آن در جامعه هستند؛ بویژه صادرکنندگان بزرگ اعم از خصوصی و غیرخصوصی که ذینفع در افزایش بهای ارز هستند و آن را بوسیله کارگزاران خود در حکومت هر روز بالاتر می برند و ... همگی برای ایجاد آشوب می کوشند. آنها امیدی به امکان ایجاد شورش ندارند ولی هدف نزدیک آنها خسته و ناامید کردن مردم و ایجاد شرایط برای تحمیل یک سازش با آمریکا به شکلی هستند که منافع آنان حفظ شود.

واقعیت این است که زمینه برای شورش در جامعه اندک است. اکثریت مردم می دانند که شورش می تواند با یک جنگ همراه شود. در این جنگ جمهوری اسلامی از پای در نخواهد آمد وپندار آنکه "فکر کنید شب خوابیده اید و صبح جمهوری اسلامی رفته" که رسانه هایی مانند اسرائیل اینترنشنال بدان دامن می زدند به کلی از میان رفته. مردم می دانند در هر جنگی زیرساخت ها و برق و آب و گاز و مهمتر از همه جان آنها در خطر قرار خواهد گرفت. بخشی از جامعه نیز که در گذشته خواهان براندازی بود اکنون از اینکه جمهوری اسلامی توانسته دربرابر آمریکا و اسرائیل مقاومت کند و بویژه از حملات و درسی که به کشورهای غرب خلیج فارس داده است خشنود است و می داند که تغییر اوضاع می تواند به بهای سنگینی برای ایران و تمامیت سرزمینی آن و زندگی عادی مردم تمام شود.

بنا بدین دلایل برنامه الیگارش ها و کارگزاران آنها در حکومت برای فشار به مردم با یک تضاد عمیق مواجه شده است. این برنامه به همان اندازه که فاقد ظرفیت ایجاد شورش است خطر ایجاد یک جنبش اجتماعی علیه آنان را در کشور بوجود آورده است. این بار اگر "شورشی" در بگیرد نه علیه کل حاکمیت بلکه علیه الیگارش ها و کارگزاران حکومتی و سیاست های آنها خواهد بود. این جنبش اجتماعی از درون همین تجمعات شبانه، طرفداران مذهبی حکومت، خانواده های پاسداران و نظامیان و شهدای جنگ هشت ساله و تجاوزات اخیر بیرون خواهد زد و اکثریت مردم نیز به آن خواهند پیوست و در کنار آن قرار خواهند گرفت.

به همین دلیل است که الیگارش های غربگرا و کارگزاران حکومتی آنها، ناگزیر از افزایش فشار به مردم و وحشت زده از پیامدهای آن می کوشند مسئله شورش کور و جنبش اجتماعی را با یکدیگر مخلوط کنند. وانمود کنند هر جنبش اجتماعی علیه الیگارشی به معنای شورش است با تبعات آن یعنی خطر جنگ و تجزیه و فروپاشی. در حالیکه جنبش اجتماعی علیه الیگارشی و کارگزاران حکومتی آنان نه تنها خطر جنگ را افزایش نمی دهد بلکه پشت جبهه حکومت را هم تقویت می کند.

بدینسان در ایران فعلی خطر شورش هنوز وجود ندارد ولی احتمال بالا گرفتن یک جنبش اجتماعی مترقی بالاست. شباهت در ظاهر نباید ما را درباره اختلاف عمیق در ماهیت به اشتباه بیندازد. باید بتوان این دو را از هم تفکیک کرد و اجازه نداد که الیگارش هایی که خون مردم را در شیشه کرده اند بتوانند "جنبش" را بجای "شورش" جا بزنند و با ترساندن مردم از شورش مانع جنبش اجتماعی آنان شوند یا بهانه برای سرکوب آن بدست آورند یا دیگر اقشار مردم و نیروهای نظامی و انتظامی را رویاروی به پا خاستگانی قرار دهند که خواهان مهار و خلع ید از الیگارشهای غربگرا هستند.

کسانی که خود برای افزایش فشار به مردم برنامه ریزی می کنند، تسلیم الیگارش های غربگرا هستند و در عین حال مردم را از خطر شورش می ترسانند. آنها نگران شورش نیستند، نگران جنبش اجتماعی هستند که در جامعه در حال بالا گرفتن است.

البته هستند کسانی هم که متقابلا می خواهند این جنبش اجتماعی بالاگیرنده را بسود خود مصادره کنند بدون آنکه با اهداف آن همسو باشند. برای آنان جنبش اجتماعی وسیله ای برای عوض کردن آدم ها و کارگزاران دولتی و نشستن بجای آنهاست و نه تغییر سیاست ها و برنامه ها و مهار الیگارش ها. آنان هیچ برنامه ای برای مقابله با خصوصی سازی ها، بازگرداندن ارزهای صادراتی، مهار و خلع ید الیگارش های حکومتی، جمع کردن بساط بانک های خصوصی، کنترل بهای ارز، تقویت قدرت دولتی از طریق بدست گرفتن کانون های تولید ثروت ملی، ثبات قیمت ها و پایین آوردن بهای کالاها و ارزاق عمومی، جمع کردن بساط لاکچری بازی و مال سازی و غیره ندارند و ارائه نمی دهند و فقط علیه این یا آن فرد شعار می دهند.

ما با جریان هایی که افراد را هدف قرار می دهند مخالفیم، به همان شکل که با شورش کور براندازانه مخالفیم. درعین حال خواهان و پشتیبان جنبش اجتماعی علیه سیاست ها و برنامه های الیگارشی غربگرا و کارگزاران حکومتی آن هستیم و این را بسود تقویت پشت جبهه مقاومت علیه تجاوز امپریالیسم آمریکایی و رژیم اسرائیل می دانیم. مسئله مهم امروز روشن کردن مرز، و پشتیبانی از واقعیت گرایش جدی جنبش اجتماعی دربرابر ترساندن مردم از شورش کور براندازی است.

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

 

        پیج فیسبوک راه توده

 

 

 

                        راه توده شماره 1023  - 27 آبان 1405                                اشتراک گذاری:

بازگشت