جعفر پویا- سایت استالیستیه

اخیراً، ناو هواپیمابر آمریکایی *آبراهام لینکلن* پس از انجام عملیات علیه ایران در خلیج عمان، به بندر« گوام» در غرب اقیانوس آرام بازگشت. همانطور که سرویس مطبوعاتی ناوگان هفتم ایالات متحده اعلام کرد، "[...] این توقف در بندر گوام، اولین بازگشت به خاک آمریکا در نه ماه گذشته برای خدمه سومین گروه ضربت ناو هواپیمابر بود." چامورو - جمعیت بومی جزیره - با در دست داشتن پلاکاردهایی در اعتراض به افزایش نظامی شدن گوام و درخواست خودمختاری برای مردم بومی که واشنگتن بیش از 120 سال تحت کنترل خود نگه داشته است، از این "بازگشت" استقبال کردند.

در همین حال، تا اوایل سال ۲۰۲۷، انجمنی برای خودمختاری مردم بومی جزایر اقیانوس آرام - هاوایی، ساموآی آمریکا و گوام - که توسط ایالات متحده تصرف شده بودند، بر اساس «سازمان حقوق مردم بومی» مستقر در گوام تشکیل خواهد شد.

به عنوان یادآوری، گوام (۵۴۵ کیلومتر مربع، با جمعیت تقریبی ۱۷۵۰۰۰ نفر) از اواسط سال ۱۸۹۸ تحت الحمایه ایالات متحده بوده و در طول جنگ اسپانیا و آمریکا (۱۸۹۸-۹۹) به همراه فیلیپین و جزیره کارائیبی پورتوریکو تصرف شده است. اتفاقاً فیلیپین در سال ۱۹۴۶ به استقلال رسید.

از اوایل دهه ۱۹۶۰، گوام نماینده‌ای در مجلس نمایندگان کنگره ایالات متحده داشته است، اما بدون حق رأی.

فقط گوامی‌هایی که شهروند ایالات متحده هستند در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده شرکت می‌کنند.

 پنتاگون مدت‌هاست که به دلیل تأسیسات نظامی ایالات متحده در این جزیره، تا ۳۵٪ از خاک گوام را کنترل می‌کند.

امسال، گوام توسط سازمان ملل به فهرست سرزمین‌های «غیرخودمختار» اضافه شد، به معنای سرزمین‌های استعماری.

 اکنون ۱۸ سرزمین از این نوع در این فهرست وجود دارد. کمیته استعمارزدایی سازمان ملل خواستار گفتگو بین مقامات و هواداران استقلال در این سرزمین‌ها و همچنین به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت آنها شده است - خواسته‌هایی که توسط قدرت‌های استعماری نادیده گرفته شده‌اند.

مردم بومی تقریباً ۴۰٪ از جمعیت« گوام» را تشکیل می‌دهند. با این حال، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰، تا یک سوم از جمعیت بومی «چامورو» این جزیره که در این جزیره اکثریت داشتند، به جزایر «هاوایی و پالائو» در اقیانوس آرام که تحت کنترل ایالات متحده بودند، تبعید شدند.

 تا زمین برای تأسیسات نظامی «آزاد» شود.

تا سال ۱۹۵۰، فرماندار جزیره توسط نیروی دریایی ایالات متحده منصوب می‌شد. سپس، توسط رئیس جمهور ایالات متحده. از اوایل دهه ۱۹۷۰، فرماندار «گوام» توسط ساکنان محلی انتخاب می‌شود، اما تصمیم نهایی، باز هم، بر عهده رئیس جمهور ایالات متحده است.

جنبش «ملت چامورو» که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد، امروزه تأثیرگذارترین جنبش طرفدار استقلال است. این جنبش با حاکمیت ایالات متحده بر جزیره مخالف است، اعتراضاتی را علیه نظامی‌گری آمریکا سازماندهی می‌کند و خواستار حفاظت از حقوق جمعیت بومی است.

ملت چامورو با جنبش مستقل «گوام »که از سال ۲۰۱۶ فعال بوده است، همکاری می‌کند. این جنبش از استقلال کامل «گوام» از ایالات متحده حمایت می‌کند.

 این جنبش مرتباً دادخواست‌هایی را به سازمان ملل متحد - به‌ویژه به‌طور مشترک با ملت چامورو - ارائه می‌دهد که در آن‌ها پیامدهای منفی نظامی‌سازی این جزیره توسط واشنگتن شرح داده شده است «سازمان حقوق مردم بومی» نیز از دهه ۱۹۷۰ فعال بوده است.

 در سال ۱۹۸۲، نمایندگان آن برای اولین بار در کمیته استعمارزدایی سازمان ملل متحد سخنرانی کردند و گزارشی در مورد نقض حقوق جمعیت‌های بومی نه تنها در گوام، بلکه در جزایر «هاوایی و ساموآی شرقی» ارائه دادند.

اخیراً، گروه‌های زیست‌محیطی «چامورو» نیز اقدامات خود را تشدید کرده‌اند؛ آنها خواستار آن هستند که پرسنل نظامی حاضر در گوام به استانداردهای زیست‌محیطی احترام بگذارند و به عنوان یک اصل، از خروج پایگاه‌های نظامی ایالات متحده از این جزیره حمایت می‌کنند.

سازمان بین‌المللی دیده‌بان حقوق بشر اظهار داشت: «... درگیری بین مردم بومی چامورو و مقامات آمریکایی از زمان الحاق جزیره گوام، که در آن زمان تحت حکومت اسپانیا بود، در سال ۱۸۹۸ ادامه داشته است.

 در قلب این درگیری، مبارزه علیه نظامی‌سازی کامل جزیره، نقض حقوق و منافع مردم چامورو و تخریب محیط زیست محلی ناشی از تأسیسات نظامی قرار دارد.» در این رابطه، این سازمان تصریح می‌کند که «پنتاگون تقریباً ۳۰٪ از خاک گوام را کنترل می‌کند؛ با این حال، اگر پایگاه‌های نظامی جدید ایالات متحده که در حال حاضر در حال تأسیس هستند (به ویژه کمپ بلاز) را در نظر بگیریم، منطقه تصرف شده توسط پنتاگون در واقع حداقل ۴۰٪ از خاک را شامل می‌شود. 

رسانه عمومی استرالیایی« آ.ب .س »ارزیابی مشابهی ارائه می‌دهد: «... درگیری بین مردم بومی «چامورو» و ایالات متحده در جزیره گوام (یک سرزمین تحت الحمایه ایالات متحده) با نظامی‌سازی گسترده جزیره، آسیب‌های زیست‌محیطی و مبارزه برای حق تعیین سرنوشت مرتبط است.»

 در واقع، این جزیره به یکی از پایگاه‌های اصلی نظامی ایالات متحده در اقیانوس آرام تبدیل شده است که مقاومت شدیدی را از سوی گروه‌های حقوق بشر و محیط زیست در میان جمعیت بومی برانگیخته است.

رادیو نیوزیلند می‌گوید وضعیت استعماری دوفاکتو این جزیره مانع توسعه اجتماعی-اقتصادی گوام و نقض حقوق قوم چامورو است.

ظاهراً ایالات متحده به دلیل موقعیت استراتژیک گوام، عجله‌ای برای خارج کردن پایگاه‌های نظامی خود ندارد: این جزیره از خاور دور روسیه (که برای روسیه مهم است)، چین، تایوان، شبه جزیره کره، ژاپن و فیلیپین فاصله چندانی ندارد .

در همین حال، تحت فشار جنبش ملی‌گراییِ رو به رشد، «کمیسیون استعمارزدایی گوام»، وابسته به پارلمان محلی، مقدمات جدی برای برگزاری همه‌پرسی در مورد وضعیت آینده جزیره گوام را آغازکرد https://www.stoletie.ru/zarubejie/ssha_s_tihogo_okeana_pridotsa_uhodit_940.htm... 

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده