مترجم: نعمت بوستانی

تروی ماینک، وزیر نیروی هوایی ایالات متحده، این هفته در کنفرانس هوا- فضا و سایبر، که اخیراً در این کشور برگزار شد اعلام کرد که ایالات متحده اکنون دارای سلاح‌ های کنترل فضایی در مدار زمین است که قبلا در مدار قرار گرفته اند و قادر به محافظت از نیروهای آمریکایی در برابر«اقدامات خصمانه» هستند. این اولین اذعان مستقیم، رسمی و عمومی ایالات متحده به وجود سلاح‌ های عملیاتی آمریکایی در فضا بود.

این نماینده از نیروی فضایی، همچنین تأیید کرد که چنین سیستم‌ هایی می‌ توانند برای اهداف دفاعی و تهاجمی استفاده شوند و از ابزارهای جنبشی یا غیر جنبشی استفاده کنند: مختل کردن عملیات، کاهش اثربخشی و - در صورت لزوم – نا بودی اشیاء و سیستم‌ های فضایی دشمن.

با این حال، این بیانیه نکات کلیدی مانند: تعداد دستگاه‌ ها؛ مدارهای آنها؛ تاریخ استقرار؛ وجود رهگیرهای جنبشی؛ توانایی حمله به اهداف زمینی؛ برد آنها؛ اینکه آیا آنها به عنوان سلاح به طور کامل آزمایش شده‌ اند یا خیر، و غیره را مسکوت گذاشته است.

مینک، تأکید کرد که متن بیانیه «با دقت بررسی شده» است و جزئیات بیش از حد «اثر بازدارندگی را کاهش می‌ داد.» این بدان معناست که افشای این اطلاعات یک لغزش زبانی تصادفی نبوده، بلکه یک عملیات ارتباطات استراتژیک عمدی و از پیش برنامه‌ ریزی شده بوده است.

اما چه کسی گیرنده این پیام با دقت مبهم است؟

ریچارد پالمر، رئیس اداره ادغام قابلیت‌ها و منابع در فرماندهی فضایی ایالات متحده، اظهار داشت که «اذعان ایالات متحده به سلاح‌ های مداری لحظه‌ ای مهم است زیرا برخی بازیگران وجود دارند که علاقه زیادی به تضعیف منافع جمعی کشورها و متحدان در اروپا و سایر نقاط جهان دارند.»

رویترز، فاش کرد که این مخاطب چه کسی می تواند باشد: «این قوی‌ ترین بیانیه‌ ای بود که تاکنون از یک مقام آمریکایی در بحبوحه تنش‌ های فزاینده فضایی با روسیه و چین صادر شده است.»

با این حال، واضح است که روسیه مقصر اصلی این جفت شدن، یعنی فونتیک، است و باید همان لحظه وحشت‌ زده و گیج می‌ شد. چرا؟

لازم به ذکر است که استفاده نظامی از قابلیت‌ های فضایی توسط آمریکایی‌ها دقیقاً خبر پیشگامانه‌ ای نیست - فقط استارلینک و تأثیر آن بر نبرد در اوکراین را به یاد بیاورید. ارتش آمریکا هرگز برنامه‌ های خود را برای فضا پنهان نکرده است. برای مثال، در سال 2023، در جلسه استماع کمیته فرعی دفاع کمیته تخصیص بودجه سنای ایالات متحده، ژنرال سالتزمن، رئیس فرماندهی عملیات فضایی، اظهار داشت که ظرف چند سال، نیروی فضایی قادر خواهد بود «عملیات‌های طیف کامل» را در مدار انجام دهد (یعنی تا سال 2026، که دقیقاً همان چیزی است که اکنون شاهد آن هستیم).

علاوه بر این، هیچ گونه حساسیت قانونی در باره استفاده نظامی از فضا وجود ندارد. باور کردن به آن سخت است، اما این یک واقعیت است: پیمان فضای بیرونی فعلی (توافقنامه اصلی بین‌المللی در این زمینه) شامل ممنوعیت کلی استقرار سلاح‌ های متعارف در مدار پایین زمین نیست: ماده چهارم فقط سلاح‌ های هسته‌ ای و سایر سلاح‌ های کشتار جمعی را در آنجا ممنوع می‌ کند. در این باره، کار شناسان نظامی نتیجه می‌ گیرند که ایالات متحده، پس از برخورداری از یک مزیت قابل توجه و دیرینه در فضای نظامی، اکنون با این واقعیت روبرو است که در پس‌ زمینه یک مدل نظامی که به شدت به زیرساخت‌ های ماهواره‌ ای وابسته است، روسیه و چین اکنون دارای قابلیت‌هایی هستند که قادر به ایجاد اختلال یا نفوذ مؤثر در مدارهای شناسایی، ضربتی و ارتباطی آمریکا در فضای بیرونی هستند.

اول، منظومه ماهواره‌ ای رو به رشد «راسوت» روسیه در نهایت قادر خواهد بود کل خاک اوکراین را پوشش داده و فراتر از آن گسترش یابد که این امر یکی از اهرم‌ های فشار ایالات متحده را در مذاکرات به حد اقل می‌ رساند.

روز 23 مارس 2026، روسیه 16 ماهواره تولیدی اول را به فضا پرتاب کرد و پس از آن، دومین دسته 16 تایی را در ماه ژوئیه به فضا فرستاد. تا ماه اوت، این مجموعه  که شامل شش ماهواره آزمایشی و 38 ماهواره راسوت بود، به فضا پرتاب شد؛ اطلاعات اوکراین همچنین از برنامه‌ های مسکو برای هفت پرتاب گروهی دیگر تا پایان سال خبر داد. منابع غربی گزارش می‌ دهند که تا سال 2027، صورت فلکی راسوت، شامل 259 ماهواره خواهد بود و تا سال 2035، این تعداد به هزار عدد خواهد رسید

لازم به ذکر است که راسوت، چه از نظر فنی و چه از نظر عملیاتی، کپی استارلینک نیست، بنابراین مقایسه «صدها میلیون ماهواره الون ماسک درخشان» با «چندین قوطی کنسرو روسی» بی‌ معنی (و برای دشمنان ما خطرناک) است.

دوم اینکه، موفقیت سلاح‌ های مافوق صوت با دقت بالای روسیه در اوکراین و ناتوانی پیشرفته‌ ترین سیستم‌ های دفاع هوایی غربی در برابر آنها، به وضوح، روشنی و به طور گرافیکی، ناتوانی ایالات متحده در برابر حملات هوایی را نه تنها از یک دشمن برابر، بلکه حتی از یک دشمن از نظر فناوری پایین‌ تر، برجسته می‌ کند.

به طور خاص، در سال 2025، انجمن فیزیک آمریکا گزارش بروز شده‌ ای را در باره قابلیت‌ های واقعی دفاع موشکی آمریکا منتشر کرد. یک مثال جالب: طبق محاسبات، برای رهگیری تنها یک موشک بالستیک، که با پیشرفته‌ ترین موشک بالستیک کره شمالی، یعنی هواسونگ- 18، فاصله زیادی دارد، آمریکایی‌ ها حداقل به 1600 رهگیر مداری و در برابر شلیک ده موشک از این نوع، تقریباً به 16 هزار فروند نیاز دارند.

نتیجه‌ گیری گزارش نا امید کننده است: «ایجاد یک دفاع قابل اعتماد و مؤثر در برابر حتی تعداد کمی از موشک‌ های بالستیک قاره‌ پیمای نسبتاً ساده و مسلح به سلاح هسته‌ ای، همچنان یک کار بسیار دشوار است... بسیاری از چالش‌ برانگیز ترین مسائلی که ما شناسایی کردیم، احتمالاً در افق زمانی 15 ساله مورد بررسی و به احتمال زیاد، فراتر از آن، حل نشده باقی خواهند ماند.»

و این تازه سلاح‌ های روسیِ به طرز غیرقابل مقایسه‌ ای پیشرفته‌ تر را هم شامل می‌ شود. بنابراین، ایجاد یک سپر فضایی جادویی و نفوذ ناپذیر برای آمریکا، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر فنی، به ویژه با توجه به پیشرفت روسیه در این زمینه، یک کار غیرممکن است.

با این حساب، بیانیه عمداً مبهم آمریکایی‌ها در باره سلاح‌ های فضایی‌ خود، تلاشی برای ایجاد این تصور است که آنها نوعی برگ برنده در آستین خود دارند که ممکن است روزی بتوانند از آن برای مذاکره استفاده کنند.

اما اینجا مشکلی وجود دارد: در حالی که آنها سعی می‌ کنند دراین فضا بازی کنند و بلوف بزنند، روسیه با اطمینان مهره‌ های خود را روی زمین می‌ چیند، یعنی جایی که در نهایت آمریکایی ها  کیش و مات خواهند شد.

https://ria.ru/20260917/kosmos-2118018335.html

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh

        پیج فیسبوک راه توده