سرمقاله راه توده 1005

غربگرایان ایران

بیمناک نتیجه نبرد آینده!

این هفته مراسم تشییع آیت‌الله خامنه ای در تهران و قم برگزار شد که در نهایت با تدفین ایشان در مشهد خاتمه خواهد یافت. همه شاهدان و حاضران مراسمی که در تهران برگزار شد معتقدند که این یکی از بزرگترین راه پیمایی ها و حضور مردمی در تاریخ نزدیک به پنجاه ساله پیش و پس از انقلاب ۵۷ است.

ما در این مراسم با نسل جدیدی مواجه شدیم که با نسل قبلی که در راه پیمایی ها و نماز جمعه ها حضور می یافت و عمدتا از سالمندان تشکیل می شد متفاوت بودند. هسته اصلی شرکت کنندگان در مراسم تهران میانسالان، جوانان، زنان و به ویژه دختران جوان و مهجبه بودند که حضور آنان نه تنها به عنوان شرکت کننده بلکه به عنوان گرداننده و سازماندهنده و مراقب نیز چشمگیر بود. شاید دو تجاوز ۱۲ روزه و۴۰ روزه آمریکا و اسرائیل و مقاومت جانانه ای که در برابر آن شد، به همان اندازه که قشر متوسط مرفه جامعه عمدتا غرق در توهم بازگشت سلطنت داشت منزوی کرد، در میان خانوارهای متوسط، تهیدست و پایین جامعه که از گذشته نیز به انقلاب ۵۷ دلبستگی داشتند نوعی نوزایی و اعتماد به نفس ایجاد کرد که حاصل آن به صورت پررنگ شدن حضور اجتماعی آنان دیده شد.

هرچه بود و هست، در این تردید نیست که ما اکنون شاهد تداوم انقلاب ۵۷ و آرمان های آن در نسلی جدید هستیم که فرزندان و نوه های انقلابیون ۵۷ محسوب می شوند. برای آنها بیش از هر چیز دفاع از استقلال کشور و برقراری عدالت اجتماعی مهم است. حتی اگر از نحوه برقرای این دومی درک دقیق یا عمیقی هنوز نداشته باشند ولی از فساد و اختلاف طبقاتی حاکم بر کشور نفرت دارند. این نسل خواهان تحولات عمیق است و دربرابر بازگشت به گذشته خود جمهوری اسلامی الیگارشیک غربگرا و طبقاتی می ایستد، چه رسد به گذشته سلطنتی.

بنابراین هیچکس – حتی خود برگزار کنندگان مراسم – مدعی نیستند که حاضران در این مراسم از وضع کشور راضی هستند. برخی نارضایتی ها در صفوف خود شرکت کنندگان مراسم مثلا در شعارهایی که بنوعی به نحوه مذاکرات با آمریکا مربوط می شد دیده می شد؛ که آن را – درست یا نادرست – برخاسته از توهم های غربگرایی در حاکمیت می دانستند که در همه عرصه ها و بویژه اقتصادی خود را نشان می دهد. می توان معتقد بود دلیل نارضایتی و بی اعتمادی بخشی از مردم به مذاکرات کنونی برآمده از تجربه ایست که در دیگر عرصه ها، کارنامه سیاست خارجی و به ویژه در زمینه سیاست های اقتصادی دارند و معتقدند تیمی با این تفکرات و کارکرد نمی تواند در عرصه سیاست خارجی بدرستی از منافع کشور دفاع کند.

بدینسان آنچه این توده عظیم را در مراسم تشییع گرد آورد دو عامل عمده بود:

اول دفاع از استقلال کشور و بقای ایران و تمدن چند هزار ساله ایرانی.

دوم نارضایتی از وضع کشور و بدست گرفتن پرچم تغییر، ولی در چارچوب حفظ ایران، نه به بهای نابودی آن.... ادامه

جمهوری اسلامی

این بود نه آنچه که بعدها شد!

 آغاز جمهوری اسلامی و نتیجه سقوط رژیم شاه، اینگونه بود و نه آنگونه که بعدها شد. نه تنها در انتخابات مجلس شورا بلکه در انتخابات مجلس خبرگان نیز آزادی آنقدر وجود داشت که حزب توده ایران نیز نمایندگان خود برای این مجلس را معرفی و برای آنها تبلیغ کند. آنها که امروز را می بینند و درباره دیروز قضاوت می کنند یا نبوده اند که ببینند، یا بوده اند اما بینش سیاسی کافی نداشته اند و یا جوانان و نوجوانانی بودند (حتی از میان توده ایها) که در مهاجرت به آن گروه پیوستند که چشم بر انقلاب و سالهای نخست پس از آن بسته اند. سیاست اتحاد و انتقاد حزب توده ایران در برابر جمهوری اسلامی دارای آن زمینه حکومتی و اجتماعی بود که در انتخابات مجلس خبرگان به نقل از روزنامه ارگان مرکزی حزب "مردم" می بینید. آنها که سلاح بدست رفتند در کردستان و گنبد و آنها که در آغاز دهه ۶۰ اعلام قیام مسلحانه کردند به آن روندی ضربه زدند که نمونه اش را در این صفحه اول روزنامه مردم می بینید! دود سیاست های چپ روانه احزاب و گروه ها و سازمان های خارج از حکومت که عملا مواضع ارتجاعی ترین بخش حکومتی و طرفداران "اعدام درمانی" و "آزادی ستیزی" را تقویت کرد، به چشم حزب توده ایران هم رفت و تقریبا تمام آنها که در این صفحه اول می بینید در قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ به دار آویخته شدند.

تلگرام راه توده:

https://telegram.me/rahetudeh